Thomas Watson urodził się prawdopodobnie w Yorkshire.
Studiował w Emmanuel College w Cambridge,gdzie w 1639 roku uzyskał bakalaureat nauk humanistycznych[Bachelor of Arts],a w 1642 roku Magisterium [Master of Arts].

W czasie studiów w Cambridge dał się poznać jako pilny student. Po zakończeniu nauki przez pewien czas mieszkał u rodziny purytańskiej damy Mary Vere, wdowy po Sir Horacym Vere, baronie Tilbury.

W 1646roku Watson został wykładowcą -kaznodzieją w kościele św.Szczepana w Londynie. Służbę tę pełnił przez około dekadę,a następnie przejął obowiązki proboszcza tego kościoła, które wykonywał przez kolejne sześć lat. Ok 1647r. Watson ożenił się z Abigail Beadle ,córką Johna Beadle’a,pastora purytańskiego z hrabstwa Essex . W okresie 13 lat wspólnego pożycia urodziło im się przynajmniej siedmioro dzieci, przyczym czworo z nich zmarło w dzieciństwie. W czasie wojny domowej Watson wyrażał swoje silne prezbiteriańskie przekonania. Z drugiej strony podkreślał także swoją sympatię do króla. Wraz z innymi pastorami prezbiteriańskimi udał się osobiście do Olivera Cromwella, by zaprotestować przeciwko egzekucji króla.
w 1651 roku został wtrącony do więzienia razem z Christopher Love’em, Wiliamem Jenkynem i kilkoma innymi duchownymi za udział w spisku mającym na celu przywrócenie monarchii.

Love został ścięty, zaś Watson i pozostali zostali zwolnieni po złożeniu podania o łaskę. W 1652 roku Watsona formalnie przywrócono do urzędu pastora Kościoła w Walbrook w Londynie. W 1662roku po wejściu w życie “Ustawy o ujednoliceniu”, został usunięty z urzędu pastora.

Pomimo to kontynuował głoszenie kazań na zgromadzeniach prywatnych zawsze, ilekroć miał ku temu okazję – w stodołach, domach i lasach.
W 1666 roku, po Wielkim Pożarze Londynu ,Watson przygotował dużą salę na miejsce odbywania nabożeństw,przyjmując każdego chętnego.
W 1672 roku, po wejściu w życie “Deklaracji pobłażliwości” Watson uzyskał licencję duchownego zgromadzenia w budynku Crosby Hall, położonym niedaleko ulicy Bishopsgate, należącym do Sir Johna Linghama, protektora dysydentów.
Przez trzy lata kazania w tym zgromadzeniu wygłaszał sam Watson. Później dołączył do niego Stephen Charnock, który aż do śmierci w 1680 roku usługiwał wspólnie z Watsonem. Watson pracował dopóty, dopóki pozwalał mu na to stan zdrowia.

W 1686 roku wycofał się ze służby i przeniósł do Barnston w hrabstwie Essex, gdzie nagle zmarł podczas modlitwy. Został pochowany w grobowcu swojego teścia, który pełnił służbę duszpasterską w Barnston.
Watson był kaznodzieją i pisarzem.

Jego reputację umocniła zawarta w jego pismach głębia doktrynalna, klarowność wyrażeń, ciepła duchowość, miłość do praktycznego zastosowania nauki oraz umiejętnie podane ilustracje. Do dzisiaj jego książki cieszą się dużą poczytnością.

Redakcja Maciej Stasiak

By Maciej