Jeżeli się nie upamiętacie – wszyscy poginiecie

W Ewangelii Łukasza 13:1–5 czytamy jedno z najbardziej wstrząsających inajbardziej bezpośrednich wezwań Jezusa do nawrócenia. W świecie, który często traktuje duchowość jako coś opcjonalnego, prywatnego i oderwanego od codzienności, te słowa Mistrza z Galilei brzmią wyjątkowo aktualnie:

„Bynajmniej, powiadam wam, lecz jeżeli się nie upamiętacie, wszyscy podobnie poginiecie.”

To nie są słowa gniewu, lecz słowa miłości — miłości, która wzywa, napomina, ostrzega i ratuje. Jezus nie przemawia tu jako delikatny moralista, ale jako Prorok, ostatni i największy w szeregu proroków Starego Testamentu, który — jak Amos, Izajasz i Jeremiasz — woła do swego ludu: „Nawróćcie się do PANA, póki czas!”.

Wydarzenia opisane w tekście — brutalna interwencja Piłata wobec Galilejczyków oraz tragiczny wypadek zawalenia się wieży przy Siloam — były wstrząsającymi wiadomościami pierwszego wieku. Jedni zginęli przez niesprawiedliwość polityczną, inni przez nieszczęśliwy przypadek.

Ludzie zadawali te same pytania, które słyszymydziś:

●Dlaczego oni, a nie inni?

●Czy Bóg ich ukarał?

●Czy cierpienie oznacza większą winę?

Jezus odwraca ich sposób myślenia. Nie pozwala, by ludzie karmili się łatwą teologią: „Zginęli, bo byli gorsi.”

Zamiast tego kieruje ich spojrzenie na serce i na wieczność:

„Czy myślicie, że byli większymi grzesznikami? Bynajmniej. Lecz jeżeli się nieupamiętacie, wszyscy podobnie poginiecie.”

To jest właśnie sedno Jego przesłania: tragiczne wydarzenia nie są dowodem czyjejś wyjątkowej winy, leczp rzypomnieniem o powszechnej potrzebie nawrócenia.

Jezus z Galilei – prorok wzywający do powrotu do Boga

Warto zauważyć, że rozmowa zaczyna się od wzmianki o Galilejczykach. Jezus sam jest Galilejczykiem — pochodzi z prowincji pogardzanej przez religijne elity Jerozolimy. A jednak to właśnie On, prorok z północnej prowincji, przemawia z autorytetem większym niż wszyscy rabini Jerozolimy. Jego głos kontynuuje linię proroków Starego Testamentu. Podobnie jak oni:

●wzywa do upamiętania,

●obnaża fałszywe poczucie bezpieczeństwa,

●ostrzega przed nadchodzącym sądem,

●wskazuje drogę życia

Nawrócenie, o którym mówi Jezus, nie jest drobną poprawą życia ani moralnym odświeżeniem. Greckie słowo metanoia oznacza głęboką zmianę myślenia, kierunku i lojalności — od siebie ku Bogu, od grzechu ku Chrystusowi, od samowystarczalności ku łasce. Metanoia nie jest możliwa bez Bożej łaski i Bożego Ducha.

Upamiętanie dotyczy każdego Słowa Jezusa i są niewygodne, bo przypominają nam, że:

●pobożność nie chroni przed tragediami,

●moralność nie jest tarczą przed cierpieniem,

●a największym realnym zagrożeniem nie jest śmierć fizyczna, lecz duchowa.

Dlatego Jezus nie komentuje polityki Piłata czy Imperium Rzymskiego, zachęcając do rebelii albo oporu przeciwko nim. Nie analizuje konstrukcji wieży przy Siloam szukając winnych. Kieruje słuchaczy w stronę tego, co naprawdę najważniejsze— ich stanu duchowego i wieczności.

Każda śmierć, każdy wypadek, każda wiadomość o tragedii — mówi nam to samo, co mówił Jezus: Jeśli się nie naswrócicie wszyscy tak samo pogienicie.

Śmierć jest realna i nikt nie zna jej czasu. Dlaczego wezwanie Jezusa jest dobrą nowiną?

Choć brzmi ostro, wezwanie do upamiętania jest aktem łaski. Oznacza:

●Bóg jeszcze daje czas.

●Bóg ostrzega

●Kruchość życia przypomina o niezbędności pojednania z Bogiem

Wszyscy mamy skłonność odkładać sprawy duchowe „na później”. Oszukujemy się, że może kiedyś przyjdzie ten moment na nawrócenie. Z jednej strony wydaje nam się to potrzebne, a z drugiej mówimy, jeszcze nie dziś. Zajmujemy się pracą, domem, zdrowiem, finansami, ale kwestia naszej duszy często znajduje się najniżej na liście priorytetów. Jezus mówi: „Nawróć się póki masz czas”

Zastosowanie dla nas dzisiaj

Nie oceniaj innych po ich cierpieniu. Nie wiemy, dlaczego jedni cierpią bardziej niż inni. Jezus zabrania nam wydawać moralne wyroki na podstawie tragedii. Pozwól, by każde tragiczne wydarzenie przypominało ci o wieczności. Chrześcijanie nie żyją w lęku, lecz w mądrości — pamiętając, że nasze życie ma kres i przyjdzie czas spotkania z Bogiem.

Upamiętanie jest drogą codzienności która trwa. Nie jednorazowym gestem, ale stylem życia — ciągłym zwrotem serca ku Bogu, ponieważ upadamy i posiadamy grzeszną naturę. Jezus — największy prorok — daje nam więcej niż ostrzeżenie: daje nam siebie.

Ten, który wzywa do nawrócenia, sam poniósł naszą winę na krzyżu. Katechizmowe podsumowanie na podstawie LWW 1689

1. Dlaczego Jezus wzywa do upamiętania?

Bo każdy człowiek jest skażony grzechem i potrzebuje Bożego miłosierdzia (LWW 6).

Ef 2:1-5: „I was ożywił, którzy byliście umarli w upadkach i w grzechach; W których niegdyś postępowaliście według zwyczaju tego świata i według władcy, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach nieposłuszeństwa. Wśród nich i my wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach naszego ciała, czyniąc to, co się podobało ciału i myślom, i byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni. Lecz Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, z powodu swojej wielkiej miłości, którą nas umiłował; I to wtedy, gdy byliśmy umarli w grzechach, ożywił nas razem z Chrystusem, gdyż łaską jesteście zbawieni;”

2. Czym jest upamiętanie?

To łaska Ducha Świętego, która sprawia, że odwracamy się od grzechu i wracamy do Boga, pragnąc żyć posłusznie (LWW 15:3).

Dz 11:18: „Gdy to usłyszeli, uspokoili się i zaczęli chwalić Boga: Tak więc i poganom — mówili — Bóg sprawił opamiętanie, aby mogli otrzymać życie.”

3. Czy upamiętanie jest jednorazowe?

Nie. Jest początkiem nowego życia, ale też codziennym obowiązkiem wierzącego (LWW 15:4).

4. Czy upamiętanie zbawia?

Nie samo upamiętanie, ale Chrystus. Jednak upamiętanie jest koniecznym owocem prawdziwej wiary (LWW 15:3).

5. Dlaczego tragedie powinny nas poruszyć?

Bo Bóg używa ich, by przypominać o kruchości życia i wzywać do powrotu do Niego (LWW 5).

6. Co czeka tych, którzy trwają w nieupamiętaniu?

Sąd Boży i oddzielenie od Boga na wieczność (LWW 32).

7. Gdzie jest nasza nadzieja?

W ukończonym dziele Chrystusa, które przyjmujemy wiarą daną przez Boga (LWW11, 14).

Przemysław Mac