Teologia Przymierza nie jest Teologią Zastąpienia

Nie tak dawno zadano mi pytanie: czy teologia przymierza jest tym samym co nazywa się teologią zastąpienia? Dyspensacjonalni krytycy reformowanej teologii, którzy oskarżają tą teologię, iż naucza, że Kościół Nowego Przymierza „zastąpił” naród Izraela, nie rozumieją historycznej reformowanej teologii przymierza. Przypisują teologii reformowanej sposób myślenia o historii odkupienia, który ma więcej wspólnego z dyspensacjonalizmem niż z teologią reformowaną.

Po pierwsze, samo pojęcie „zastąpienia” jest obce teologii reformowanej, ponieważ zakłada ono dyspensacjonalny, skupiony na Izraelu sposób myślenia, który zakłada, że to co tymczasowe, a mianowicie etniczna grupa, miało w rzeczywistości stanowić coś trwałego. Taki sposób myślenia jest sprzeczny z obietnicą zawartą w Rdz 3,15, która brzmiała: nadejdzie Zbawca. Etniczna grupa była jedynie środkiem do osiągnięcia tego celu, a nie celem samym w sobie. Według Pawła w Ef 2:11-22 w Chrystusie został zniszczony mur podziału (między Żydami a ludźmi pochodzącymi z pozostałych narodów – przyp. Tłum) i nie można go odbudowywać. Obydwie grupy (Żydzi i ludzie pochodzący z narodów) w Chrystusie stały się jedno. Wśród tych, którzy są zjednoczeni z Chrystusem jedynie przez łaskę, jedynie przez wiarę nie ma ani Żyda, ani człowieka pochodzącego z narodów (Rz 10:12; Gal 3:28; Kol 3:11). Przynajmniej niektóre formy dyspensacjonalizmu sugerują, że Bóg zamierzył, aby przymierze z narodem izraelskim było trwałe. Według teologii reformowanej Przymierze Mojżeszowe nigdy nie miało być trwałe. Według 3 rozdziału listu do Galacjan (oraz rozdziału 4) Przymierze Mojżeszowe było kodycylem do Przymierza Abrahamowego. Kodycyl jest dodatkiem do dokumentu (w prawie rzymskim kodycyl nie wskazywał dziedzica – przyp. Tłum.), który nie zastępuje istniejącego dokumentu. Dyspensacjonalizm wszystko odwraca i sprawia, że Przymierze Abrahamowe staje się dodatkiem do Przymierza Mojżeszowego. List do Hebrajczyków rozdz. 3 mówi, że Mojżesz był pracownikiem w domu Jezusa, zaś dyspensacjonalizm czyni Jezusa pracownikiem w domu Mojżesza.

Po drugie, jeśli chodzi o zbawienie reformowana teologia przymierza nie zestawia ze sobą Izraela i Kościoła. Dla teologii reformowanej Kościół zawsze był Izraelem Bożym, a Izrael Boży zawsze był Kościołem. Reformowana teologia przymierza rozróżnia stare i nowe przymierze (2 Kor 3; Hbr 7-10) oraz uznaje, że Kościół był tymczasowo zarządzany poprzez etniczną grupę, która miała typologiczną rolę, ale istniał on od czasów Adama, Noego i Abrahama, istniał za Mojżesza i Dawida, i istnieje pod panowaniem Chrystusem.

Po trzecie, Kościół zawsze był jeden, choć poddany różnym formom zarządzania, poddany typom i cieniom, a teraz jest poddany rzeczywistości w Chrystusie, ponieważ zawsze przedmiot jego wiary był jeden. Jezus, który jest Mesjaszem, był przedmiotem wiary kościoła w jego formie typologicznej (Hbr 11; Łk 24; 2 Kor 3), i pozostaje przedmiotem wiary.

Po czwarte, mimo unieważnienia przymierza o charakterze narodowym, przez posłuszeństwo, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa (Kol 2:14), Kościół Nowego Testamentu nie „zastąpił” Żydów. Paweł twierdzi, że Bóg „wszczepił” ludzi pochodzących z różnych narodów do ludu Bożego. Wszczepienie nie jest zastąpieniem, a jest dodatkiem.

Pośród teologów reformowanych funkcjonowało szerokie przekonanie, że nastąpi wielkie nawrócenie Żydów. Choć niektórzy nazywają to „antysemityzmem”, to nie jest to antysemityzm, jest to chrześcijaństwo. Jezus powiedział: „Ja jestem drogą, prawdą i życiem. Nikt nie przychodzi do Ojca inaczej, jak tylko przeze mnie” (J 14:6). Alternatywą dla ekskluzywnych twierdzeń Jezusa jest uniwersalizm, który jest niczym innym, jak atakiem na osobę i ukończone dzieło Chrystusa. Niektórzy reformowani pisarze rozumieją obietnice zawarte w Rz 11 jako odnoszące się jedynie do zbawienia wszystkich wybranych (Rz 2:28), a nie do przyszłego nawrócenia Żydów. W każdym bądź razie teologia reformowana nie jest antysemicka. Zawsze mieliśmy nadzieję i modliliśmy się o zbawienie w Chrystusie, z samej łaski i przez samą wiarę (sola gratia et sola fide), wszystkich wybranych Bożych, zarówno Żydów, jak i tych, którzy pochodzą z pozostałych narodów.

R.Scott

Link:

https://heidelblog.net/2013/08/covenant-theology-is-not-replacement-theology/?fbclid=IwZXh0bgNhZW0CMTEAAR3g4HTNndc8gZVezq1NOGWE7EVIzrF3ZfUryIPhaZiOzvLWVIUl-3Ms9Qs_aem_AaiCjFb8-H2ry__a6Z1av13cEwcnytrThpGeKutvcrEuqCu1jR-K8VwW4KeZHUDGXNNusXAE2JrKVgBwxritf_aZ