– Wie pan, tak słucham tego co pan mówi gdy rozmawiamy o Bogu i mam wrażenie że ten pana Bóg jest okrutny, że może nawet jest że tak powiem złośliwy w tym co robi… – popatrzyłem na rozmówcę spodziewając się jakiegoś ciosu starotestamentowego, czegoś w stylu „tyle narodów wytracił”
– A czemu tak uważasz? Co takiego nie daje ci spokoju w naszych rozmowach? – zaciekawiłem się już samym początkiem naszej dyskusji.
– No bo wiele razy słyszałem, że Bóg jest miłością że jak to mówił ksiądz, bo to gdzieś w Biblii zapisano, że tak kocha świat że oddał swojego syna i każdy będzie żyć wiecznie, a pan uważa że jednak nie każdy i są ludzie skazani przez Boga na potępienie! – chyba był wzburzony nieco, bo szybko łapał powietrze, jakby chciał wyrzucić szybko z siebie słowa.
A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi być wywyższony Syn Człowieczy; Aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Tak bowiem Bóg umiłował świat, że dał swego jednorodzonego Syna, aby każdy, kto w niego wierzy, nie zginął, ale miał życie wieczne. Bo Bóg nie posłał swego Syna na świat, aby potępił świat, lecz aby świat był przez niego zbawiony. (Ewangelia Jana 3:14-17)
– Mylisz się trochę w tym co mówisz. – uśmiechnąłem się
– Jak się mylę przecież wyraźnie słyszałem jak pan to mówił. – mój rozmówca wydawał się zdziwiony
– Kolego, to nie ja tak mówię tylko Biblia, żywe Słowo Boże. Masz inne zdanie na ten temat?- Tak mam, uważam że to okrutne ze strony Boga tak traktować ludzi! Oczywiście niektórzy zasłużyli na potępienie ale z pewnością nie wszyscy!
– Jesteś wierzący? Uważasz się za chrześcijanina?
– Nie! Oczywiście wiem że nasza kultura i tak dalej, prawo opiera się w pewien sposób na tradycjach chrześcijańskich, a nie na przykład islamskich, ale nie wierzę w Boga w rozumieniu chrześcijańskim i myślę że właśnie jednym z powodów jest to okrucieństwo Boga i podzielenie ludzi na dobrych i złych, zbawionych i potępionych!
– Wiele słów padło i należałoby najpierw sprecyzować pewne pojęcia, to człowiek dzieli ludzi na dobrych i złych, nie Bóg. On patrzy na to według Pisma inaczej. Teraz trzeba by uściślić kto jest dobry i co to jest dobro dla człowieka, kto jest zły i co to jest zło. Co do podziału na zbawionych i potępionych zgadzam się , Bóg dokonuje takiego wyboru bo nikt inny nie może. Najpierw należałoby uściślić definicję w której się poruszamy.
A gdy wyruszał w drogę, przybiegł pewien człowiek, upadł przed nim na kolana i zapytał: Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby odziedziczyć życie wieczne? Lecz Jezus mu odpowiedział: Dlaczego nazywasz mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko jeden – Bóg. (Ewangelia Marka 10:16-17)
– No dobry człowiek to taki który nie krzywdzi innych, który żyje zgodnie ze swoim sumieniem. Robi dobre rzeczy, dla swoich bliskich i innych.
– To poważne uproszczenie, jeśli będę się bronił i złamie rękę napastnikowi, który chce skrzywdzić mnie i moja rodzinę, to wyrządzę mu krzywdę, więc nie jestem dobrym człowiekiem według tej definicji? A czy życie według swojego sumienia jest obiektywnie czy subiektywnie dobre? Czy Hitler, Stalin, Pol Pot, inni dyktatorzy i okrutnicy nie żyli w zgodzie ze swoim sumieniem? Uważasz że żaden z nich nie potrafił czynić dobrych rzeczy dla swoich najbliższych? – byłem bardzo ciekawy odpowiedzi
– Ale przecież wiadomo że byli źli a nie dobrzy. bo krzywdzili innych!
– To bardzo subiektywne, jeśli odrzucimy jakieś obiektywne prawo moralne, zastanowiłeś się kto mógłby być dawcą obiektywnego moralnego prawa? Ale odchodzimy od głównego problemu który poruszyłeś. Dlaczego uważasz że Bóg jest okrutny a nawet złośliwy? – zaciekawił mnie nie ukrywam sposób myślenia chłopca.
– Mówił pan że Bóg sam wybiera tych których zechce obdarzyć łaską, że nie ma to związku z tym co człowiek robi, bo w pewnym momencie Bóg decyduje za niego że zostanie zbawiony i tyle. – widziałem że bije się z myślami;
– Znów poważne uproszczenie zastosowałeś. Tak, Bóg decyduje kogo chce zbawić a kogo nie, decyduje sam jeden ponieważ nie ma nikogo innego podobnego do Niego, a w dodatku jest suwerenny w swych decyzjach. Liczy się jednak pewien punkt wyjścia w którym zbawiony człowiek się znajduje. Faktycznie nie ma to także związku z tym co człowiek robił do tej pory, a to różnica. Pamiętasz moment ukrzyżowania? Trzy krzyże, Jezus i dwóch skazanych zbrodniarzy, nagle jeden z nich zwraca się do Jezusa z prośbą o pamięć gdy już będzie w swoim Królestwie. Co mu obiecuje Jezus?
– Nie pamiętam, pamiętam że było tam dwóch łotrów obok Niego i że się naśmiewali z Niego.
– Jeden z nich tak, był zapiekły w swym urąganiu i nie chciał słyszeć wezwania do pokuty nawet widząc na własne oczy wypełnienie się proroctw, natomiast drugiemu, Jezus obiecał zbawienie
A jeden z tych złoczyńców, którzy z nim wisieli, urągał mu: Jeśli ty jesteś Chrystusem, ratuj siebie i nas. Lecz drugi odezwał się, gromiąc go słowami: I ty się Boga nie boisz, chociaż ponosisz tę samą karę? My doprawdy – sprawiedliwie, bo odbieramy należną zapłatę za nasze uczynki, ale on nic złego nie zrobił. I powiedział do Jezusa: Panie, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa. A Jezus mu odpowiedział: Zaprawdę powiadam ci: Dziś będziesz ze mną w raju. (Ewangelia Łukasza 23:39-43)
– Właśnie o tym mówiłem! Tak sobie wybrał, to niesprawiedliwe! Jak Bóg mógł tak zdecydować, czemu nie chciał dać zbawienia obydwóm?!
– Masz rację, sprawiedliwie byłoby aby obaj zostali potępieni. Jednak co się stało że nagle jeden z nich uznał w Jezusie Chrystusa i zbawiciela a drugi nie?
– Bóg pewnie tak zrobił? – powiedział z przekąsem
– Dokładnie tak! Bóg obdarzył go w ostatnim momencie jego życia łaską zbawienia, łaską pojęcia kim jest Jezus, łaską uznania go za sprawiedliwego przez sprawiedliwość Jezusa. Chęcią pokuty i prośbą o wybaczenie. A sam Jezus zakomunikował mu to w ostatnich chwilach pełnych cierpienia. W tym momencie Bóg narodził umierającego na nowo. A drugi? Drugiemu nie dał tego samego bo taka była Jego wola, ale nie namawiał go do złorzeczenia, po prostu zostawił go aby ten postępował zgodnie ze swoją wrodzoną naturą.
Biada temu, który się spiera ze swoim Stwórcą, będąc skorupą jak inne skorupy gliniane. Czy glina powie swemu garncarzowi: Cóż czynisz? A twoje dzieło: On nie ma rąk? ( Księga Izajasza 45:9)
– Rozumiem, ale dlaczego nie dał temu drugiemu, dlaczego był taki okrutny czy złośliwy? O tym właśnie mówię jak można wierzyć w Boga który nie chce dać zbawienia wszystkim skoro jest nazywany miłością?
– Ponieważ jest suwerennym Stwórcą, który sam według upodobania i rady swojej woli decyduje o tym co postanowił. Różnica między tobą a mrówką, jest mniejsza niż między tobą a Bogiem. On decyduje ponieważ On wszystko stworzył i nad wszystkim panuje. Miłość o której ty mówisz nie ma nic wspólnego z miłością Bożą tylko z ludzkimi odruchami.
– Wie pan właśnie to jest dowód Jego złośliwości obiecał coś wszystkim, a potem wybiera sobie tym którym zechce okazać jaki to jest dobry kochający i łaskawy!
– A kto powiedział że obiecał to wszystkim? Gdybyś czytał Pismo ze zrozumieniem, gdybyś przeanalizował fragmenty w kontekście o tym mówiące wiedziałbyś że tak nie jest. On decyduje kogo wybierze zanim ten ktoś się jeszcze narodził, zanim uczynił cokolwiek by sobie zasłużyć na łaskę, bo na tym to polega – łaska nie jest nagrodą za „dobre” uczynki. On obiecał swoim słowem wszystkim w ujęciu jakościowym – zarówno królom jak i żebrakom, kapłanom jak i kowalom, garncarzom i pasterzom, ale nie ilościowo, nie każdemu kto przyjdzie na świat. Powiem Ci więcej, nawet wśród rodzeństwa sam, suwerennie decyduje komu okazać łaskę a komu nie.
Gdy dzieci jeszcze się nie urodziły i nie zrobiły nic dobrego ani złego, aby zgodnie z wybraniem trwało postanowienie Boga, nie z uczynków, ale z tego, który powołuje; Powiedziano jej, że starszy będzie służył młodszemu; Jak jest napisane: Jakuba umiłowałem, ale Ezawa znienawidziłem. Cóż więc powiemy? Czy Bóg jest niesprawiedliwy? Nie daj Boże! Mówi bowiem do Mojżesza: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, a zlituję się, nad kim się zlituję. ( List do Rzymian 9:11-15)
– To po co w takim razie mówić ludziom o Bogu i po co jak pan to powiedział głosić ewangelię skoro i tak to Bóg a nie człowiek decyduje kogo zbawi?
– To proste , przez niewiedzę!
– Ha! Znaczy nie wie pan po co to robi? – wyraźnie ucieszył się że mnie na czymś złapał
– Ależ wiem co robię i o czym mówię, nie wiem tylko komu Bóg chce okazać łaskę i zbawienie, a moim obowiązkiem nałożonym przez Niego jest głoszenie Ewangelii. Powiem więcej! Ja chcę ją głosić!
– Wie pan co mi to przypomina? Ogromne więzienie w którym siedzą ludzie, więzienie płonie a Bóg strażak decyduje sobie kogo wyciągnie a kogo nie. Mówiłem że to niesprawiedliwe i złośliwe!
– Powiem ci, że mimo że obrazowe, to porównanie jest całkowicie chybione z kilku powodów, ale ponieważ go przywołałeś to troszkę się nim posłużymy. Po pierwsze kto podpalił więzienie? Podpalenie niestało się przypadkowo to owi „więźniowie” podpalili sami swoje miejsce przebywania.
– Ja nic takiego nie powiedziałem!
– To prawda, nie powiedziałeś, dałeś tylko przykład a ja chce go umieścić w kontekście Biblijnym. Posłuchaj dalej proszę
– No dobra
– Więzienie płonie, ale więźniowie słysząc głośne syreny systemu alarmowego, całkowicie go ignorują dorzucając niejako do ognia. Twierdzą że to jakieś kłamstwo bo nie widzą nikogo kto by tym systemem zawiadywał, poza tym jest im ciepło i przyjemnie.
– Trochę chyba pan to przejaskrawia!
– Posłuchaj dalej. W pewnym momencie niektórzy z więźniów zaczynają reagować na wezwanie syren, ale większość ich zagłusza. Przychodzi jednak moment w którym ów Strażak wysyła do więzienia swojego syna który nawołuje ich do pójścia za nim, Co robią więźniowe?
– Nie mam pojęcia.
– Mordują go twierdząc że kłamie i że nie chcą go słuchać. W pewnym momencie jednak Strażak przekonuje tych, których sam do tego wybrał, ale nie wyciąga ich siłą, nagle zmienia się ich optyka, widzą pożar, widzą śmierć i widzą ratunek który z radością przyjmują, patrząc na pozostałych cieszących się ze zbliżającego się ognia. Gdy syreny wyły wszystkim nie było odzewu, dopiero gdy Strażak wybrał spośród nich odmieniło się ich pojmowanie tego co się dzieje.
Pismo bowiem mówi do faraona: Po to właśnie cię wzbudziłem, aby okazać na tobie swoją moc i żeby moje imię było głoszone po całej ziemi. A zatem komu chce, okazuje miłosierdzie, a kogo chce, czyni zatwardziałym. Ale mi powiesz: Dlaczego więc jeszcze oskarża? Któż bowiem sprzeciwił się jego woli? Człowieku! Kimże ty jesteś, że prowadzisz spór z Bogiem? Czy naczynie gliniane może powiedzieć do tego, kto je ulepił: Dlaczego mnie takim uczyniłeś? Czy garncarz nie ma władzy nad gliną, żeby z tej samej bryły zrobić jedno naczynie do użytku zaszczytnego, a drugie do niezaszczytnego? A cóż, jeśli Bóg, chcąc okazać gniew i dać poznać swoją moc, znosił w wielkiej cierpliwości naczynia gniewu przygotowane na zniszczenie; I żeby dać poznać bogactwo swojej chwały na naczyniach miłosierdzia, które wcześniej przygotował ku chwale; ( List do Rzymian 9:17-23)
– Zatem nagle oni sami chcieli iść za owym Strażakiem?
– Sami nigdy by nie zechcieli, sami nie tylko nie wierzą że ogień stanowi ich zagładę, ale jeszcze nie chcą by ich ratować i mordują tego kto przyniósł im pomoc. Ba! Sami nawet nie wierza że Strażak istnieje. Ale porównanie jest chybione jeszcze z innych powodów.
– Jakich to znowu?
– Strażak ma obowiązek ratować każdego kogo spotka i nie pyta o nic, wykonuje rozkazy swoich dowódców i spełnia swój obowiązek który wziął na siebie. Bóg takiego obowiązku nie ma. To co stworzył zostało przez ludzi zmienione w więzienie o którym wspominasz. Strażak nie zastanawia się kto jest lepszy a kto gorszy, ocenia kto potrzebuje natychmiastowej pomocy tu i teraz. Bóg w swojej chwale zaplanował komu okaże łaskę i nie czyni tego wbrew tej osobie.
– Jak to nie wbrew, przecież nie chciał tego żaden więzień!
– Dlatego że nie był w stanie pojąc niczego z tego co się wokół dzieje. Bóg odmienia serce, daje nowe życie, naradza na nowo wybranych. To jakby ślepiec przejrzał na oczy, nagle rozumie że ogień parzy i zabija, nagle rozumie że sam go podsycał, że sam jest winien i jego nowo narodzone serce odczuwa bezmiar swojej winy i radość że to już za nim, że musi prosić o wybaczenie i nie powtarzać tego więcej i że ma teraz nowe życie. Zadam Ci pytanie dobrze?
– Jasne.
– Ile razy słyszałeś od ofiar wypadku, pożaru, tragedii, gdy wyszli z tego cało że dostali nowe życie?
– No faktycznie wiele razy
– A przecież dotyczy to tylko doczesności. Na pewno słyszałeś o przypadkach gdy uratowano życie alkoholikowi czy narkomanowi, który zaklinał się że już nigdy więcej, tymczasem po pewnym czasie sięga ponownie po truciznę która go niemal nie zabiła, prawda?
– No pewnie że słyszałem aż za dużo!
– To wyobraź sobie że nawet jeśli nie sięgnie to do końca życia już jest uzależniony i w grupie ryzyka, że doszło do zmian które się nie cofną
– To prawda, zostanie to w nich na zawsze.
– Zatem nie są wolni. Tymczasem nowe narodzenie sprawia że to wszystko zostaje uznane za przeszłe, a odmieniony człowiek nie pragnie tego i dba o to nie tylko on ale i Bóg który jest wierny.
I was ożywił, którzy byliście umarli w upadkach i w grzechach; W których niegdyś postępowaliście według zwyczaju tego świata i według władcy, który rządzi w powietrzu, ducha, który teraz działa w synach nieposłuszeństwa. Wśród nich i my wszyscy żyliśmy niegdyś w pożądliwościach naszego ciała, czyniąc to, co się podobało ciału i myślom, i byliśmy z natury dziećmi gniewu, jak i inni. Lecz Bóg, który jest bogaty w miłosierdzie, z powodu swojej wielkiej miłości, którą nas umiłował; I to wtedy, gdy byliśmy umarli w grzechach, ożywił nas razem z Chrystusem, gdyż łaską jesteście zbawieni; I razem z nim wskrzesił, i razem z nim posadził w miejscach niebiańskich w Chrystusie Jezusie; ( List do Efezjan 2:1-6)
– Nadal nie rozumiem dlaczego tak zadecydował!
– A czy musimy wiedzieć wszystko? Czy Bóg jest jakimś magicznym dżinnem którego wywołamy z lampy a on ma obowiązek nam służyć i tłumaczyć wszystko? Czy też jest Panem suwerennym w swej woli, bo nie ma nikogo podobnego do Niego? Wreszcie powiedz mi, czy jest w jakikolwiek sposób zobowiązany do okazania swojej łaski? Czy też może pozostawić człowieka w tym stanie który ten tak bardzo ukochał, gdy nie musi nikogo słuchać, gdy sam może decydować co jest dobre a co nie i dowolnie to zmieniać według swojej potrzeby?
– Zobowiązany chyba tylko swoją obietnicą…
– Dokładnie o tym zresztą sam zadecydował prawda?
Dlatego gniew PANA zapłonął przeciw tej ziemi, aby sprowadzić na nią wszelkie przekleństwa zapisane w tej księdze. I PAN wykorzenił ich z ich ziemi w gniewie i zapalczywości oraz w wielkim oburzeniu i wyrzucił ich do obcej ziemi, jak to dziś widzicie. Rzeczy tajemne należą do PANA, naszego Boga, a objawione – do nas i naszych synów na wieki, abyśmy wypełniali wszystkie słowa tego prawa. ( Księga Powtórzonego Prawa 29:27-29)
– No tak….Tylko nadal nie rozumiem na jakiej podstawie wybrał, kto mu co złego zrobił że go nie wybrał…
– Nie o to chodzi co mu ktoś zrobił, a czego nie zrobił. Chodzi o owo wspomniane już wcześniej wezwanie, jednym daje siłę, mądrość i moc by na to wezwanie odpowiedzieć a innym nie daje, czyni to jedynie według upodobania i rady swojej woli. Z tego wezwania jest wiara dana od Boga, z wiarą przychodzi łaska i nowe narodzenie, gdzie serca z radością chcą wypełniać Bożą wolę. To nie Bóg jest okrutny, On jest sprawiedliwy, a sprawiedliwość wymaga zapłaty, chyba że Sędzia okaże łaskę i w swojej łasce przypisze człowiekowi sprawiedliwość. Ale nie ludzką, tylko Chrystusową.
Dlatego mając to posługiwanie, tak jak otrzymaliśmy miłosierdzie, nie zniechęcamy się. Lecz wyrzekliśmy się ukrytych haniebnych czynów, nie postępując podstępnie ani nie fałszując słowa Bożego, ale przez ujawnianie prawdy polecamy samych siebie sumieniu każdego człowieka w obliczu Boga. A jeśli nasza ewangelia jest zakryta, to jest zakryta dla tych, którzy giną; W których bóg tego świata zaślepił umysły, w niewierzących, aby nie świeciła im światłość chwalebnej ewangelii Chrystusa, który jest obrazem Boga. Nie głosimy bowiem samych siebie, lecz Chrystusa Jezusa, że jest Panem, a samych siebie, że jesteśmy waszymi sługami dla Jezusa. Ponieważ Bóg, który rozkazał, aby z ciemności zabłysnęło światło, ten zabłysnął w naszych sercach, aby zajaśniało w nas poznanie chwały Bożej w obliczu Jezusa Chrystusa. Mamy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby wspaniałość tej mocy była z Boga, a nie z nas. ( Drugi list do Koryntian 4:1-7)