Obniżona norma w kościele

Ostatnio przeczytałem dość ciekawą informację, że od 2027 roku na poziomie szkół średnich z obowiązkowych 12 długich utworów, będą obowiązywały tylko trzy i jeden krótki. Niektórzy chwalą reformę odrzucając utwory takie jak na przykład „Dziady”, mówiąc że czasy się zmieniły i dzisiejsza młodzież jest inna niż ta, która była w momencie uchwalania tych utworów jako obowiązkowe. Ale jest też inna śmiała teza. Teza ta głosi, że większość dzisiejszej młodzieży szkół średnich po prostu nie jest na poziomie szkoły średniej. Dlatego też ilość obowiązkowych utworów została tak drastycznie zmniejszona. Sami zastanawiamy się, jaka jest prawda i jak faktycznie jest. Czy reforma oświaty ma prowadzić ku temu, aby dzisiejsza młodzież była coraz głupsza, czy może ma jej ułatwiać zdobywanie szerszej wiedzy przez usuwanie nadmiernej ilości programu.

Podobną kalkę można przyłożyć do dzisiejszego kościoła. Jeszcze jakieś 100-150 lat temu w zborach protestanckich obowiązywały pewne normy i reguły przestrzegania zgromadzeń. Kobiety potrafiły ubierać się w sposób stosowny do sytuacji. Długie suknie oraz nakrycia na głowy. Mężczyźni ubrani stosownie do niedzielnego wydarzenia w najlepszy ubiór jaki posiadali w swoim gospodarstwie. Dzieci siedzące obok rodziców i słuchające kazania, śpiewające pieśni i hymny, będące odbiciem swoich rodziców, którzy do niedzielnego zgromadzenia podchodzili z należytą czcią. I tak jak w przypadku reformy oświaty i dziś w naszym kościele pewne normy zostały drastycznie obniżone.

Pamiętam pewien film, który oglądałem kilka lat temu o podróżniku w czasie. Wymyślił on magiczną maszynę dzięki której mógł przenieść się w czasie w przyszłość. Był to bogobojny człowiek, który chciał zobaczyć jak będzie wyglądał świat 100 lat później czyli w XX wieku. Poza szokującymi go obrazami takimi jak skąpo odziany manekiny na wystawie oraz dziewczęta na ulicach, wielkim szokiem okazała się dla niego wizyta w kościele. Zamiast Słowa Bożego usłyszał tam zachętę do wspólnej zabawy, wstąpienia do drużyny koszykarskiej zboru, czy zapewnienie wszelakich atrakcji jakie zbór mógł dać i rywalizować z innymi zborami danego miasta.

Dziś kiedy patrzę na to, jak wyglądał zbór 100-150 lat temu z porządkiem nabożeństwa, z pełną powagą, z poszanowaniem danego miejsca, jestem zdruzgotany tym w jaki sposób ludzie wierzący obniżyli wobec siebie samych pewne normy, które dla naszych braci i sióstr żyjących 100-150 lat temu mogłyby wydawać się szokujące. Kobiety ubrane skąpo w krótkich spódniczkach z wyzywającym makijażem. Mężczyźni zamiast koszuli, czy garnituru ubrani w bluzy, czy t-shirty z czaszkami, czy zespołami heavymetalowymi. Dzieci zdala od rodziców, bawiące się w granie w karty, składanie samolotów, całkowicie nie słuchając i nie biorąc udziału w nabożeństwie niedzielnym.

Jest to w szokujące dla nas samych jako członkach ciała Chrystusowego jak i dla ludzi, którzy wchodzą do takiego zboru z zewnątrz. Musimy pamiętać, że żyjemy w kraju gdzie katolicy stanowi ponad 80% społeczeństwa. Ludzie są wychowani w pewnej powadze. Powadze miejsca i zachowania. Są nauczeni milczenia, śpiewania, klękania, modlitwy. Jak więc ci ludzie, będący gośćmi w zborze, który kompletnie nie ma szacunku do uwielbienia, modlitwy, czy Słowa Bożego, mają odnieść wrażenie, że w tym miejscu jest zgromadzenie ludzi prawdziwie wierzących, a w ich kościele głosi się fałszywego Boga?

Trzeba się zastanowić nad standardami jakie panują w naszych zborach i jak nisko upadliśmy jako ludzie, którym Bóg ofiarował łaskę zbawienia. Jak nisko obniżyliśmy własne standardy, ku zaspokajaniu własnych potrzeb, potrzeb naszych dzieci, w imię spokoju i relacji z innymi ludźmi w kościele.

Czy Bogu się to podoba?