autor: Michał Stefanoff
W świecie protestanckim istnieją dwa główne sposoby patrzenia na realizację Bożych planów – dyspensacjonalizm oraz teologia reformowana. Zasadniczą różnicę w tych dwóch systemach teologicznych stanowi nauczanie odnośnie roli etnicznego Izraela w Bożym planie, stąd dyspensacjonalizm różni się od teologii reformowanej również w sposobie patrzenia na eschatologię, czyli naukę o czasach ostatecznych, zaś tak zwany klasyczny dyspensacjonalizm także inaczej patrzy na kwestię efektów zbawienia w życiu wierzącego. Prominentnymi teologami dyspensacjonalistycznymi są J.N. Darby, D.L. Moody, C.I. Scofield, Charles Ryrie oraz współczesny nam dr John MacArthur. Wśród dyspensacjonalistów znajdują się zarówno kalwiniści, jak i ci, którzy z kalwinizmem nie mają nic wspólnego.
Teologia reformowana została ujęta w ramy Trzech Formuł Jedności w przypadku reformowanych ewangelików, przez prezbiterian Westminsterskiego Wyznania Wiary zaś w przypadku baptystów ujęta została w Drugim Londyńskim Wyznaniu Wiary z 1689. Do teologów reformowanych zarówno ewangelickich, jak i prezbiteriańskich czy baptystycznych zaliczają się np.: John Bunyan, Charles Spurgeon, Charles Hodge, Louis Berkhof, James White, Voddie Baucham. Teologia reformowana jest często nazywana kalwinizmem, ponieważ jej integralną część zajmuje tzw. pięć punktów kalwinizmu, które obejmują biblijną naukę o zbawieniu człowieka.
Historia dyspensacjonalizmu
Nurt teologiczny zwany dyspensacjonalizmem został spopularyzowany w XIX w. przez amerykański ruch braci plymuckich. W 1827 r. irlandzki kaznodzieja John Nelson Darby doszedł do wniosku, że najpierw Chrystus sekretnie przyjdzie po swój Kościół, a po siedmiu latach powróci po pozostałą część ludu Bożego (głównie po Izrael). Ta idea nie została początkowo przyjęta przez braci plymuckich. Samuel P. Tregelles, uczony biblista i wieloletni członek tego ruchu stwierdził, że idea o dwóch powrotach Chrystusa była „szczytem spekulatywnego nonsensu”. Darby napotkał wiele egzegetycznych trudności w swoim nauczaniu o sekretnym pochwyceniu. Trudności te rozwiązał przez założenie, że poszczególne fragmenty Pisma Świętego były kierowane do dwóch różnych grup: do Żydów oraz do wyznawców Jezusa wywodzących się z pogaństwa. Na przykład kiedy Jezus mówił o końcu świata, to mówił On tylko do Żydów i dlatego nie wspomniał nic o sekretnym pochwyceniu Kościoła, ponieważ w momencie pochwycenia naród żydowski w większości będzie niewierzący. Podstawą dyspensacjonalizmu stał się pogląd, że należy rozdzielić grubą kreską naród żydowski od Kościoła.
W XX w. doktryna Darby’ego została spopularyzowana w Ameryce przez Cyrusa Scofielda. Scofield nauczał nawet, że modlitwa „Ojcze nasz” jest żydowską modlitwą i chrześcijanie nie powinni się nią modlić. W 1909 r. powstała Biblia Scofielda, która została rozpowszechniona w amerykańskich seminariach biblijnych. Ameryka eksportowała dyspensacjonalizm do innych krajów przez komentarze biblijne, a także przez kulturę masową, ostatnio nawet przez Hollywood. W efekcie dyspensacjonalizm jest teraz dominującym poglądem w ewangelicznym chrześcijaństwie.
Dyspensacjonalna nauka o czasach ostatecznych
Głównym założeniem dyspensacjonalizmu jest to, że Bóg ma całkowicie oddzielny plan dla Izraela i dla Kościoła. Izrael nie skorzystał z okazji przyjęcia Mesjasza podczas Jego pierwszego przyjścia i dlatego okres mesjańskiego królestwa na ziemi izraelskiej został odwleczony w czasie. Teraz żyjemy w dyspensacji Kościoła. Dyspensacja Kościoła głównie dotyczy duchowych obietnic Bożych dla wszystkich wierzących, ale Bóg zawarł swoje przymierze odnośnie swojego Królestwa tylko z Izraelem. Kiedy Chrystus powróci po swój Kościół na ziemi pozostaną tylko wrogowie Chrystusa. Większość z nich zostanie zabita podczas plag Bożych, ale większość Żydów nawróci się na wiarę w Chrystusa. Następnie po siedmiu latach Wielkiego Ucisku Chrystus powróci ze swoją Oblubienicą (Kościołem) na wesele Baranka i ustanowi Tysiącletnie Królestwo w ziemi Izraela. Żydzi, którzy nawrócą się w czasie Wielkiego Ucisku przed powrotem Chrystusa, nie będą jednak wchodzić w skład Kościoła Chrystusa. Wychodzi więc na to, że na ziemi będą dwa ludy Boże – nawróceni Żydzi oraz Kościół.
Teologia reformowana
Teologowie reformowani nauczają, że Bóg ma tylko jeden lud. Na dowód tego argumentują oni, że apostoł Paweł użył porównania do jednego szlachetnego drzewa oliwnego oraz jednego dzikiego. Drzewem szlachetnym jest lud Boży. Dzikim drzewem oliwnym jest natomiast świat pogański. Niewierzący Izraelici zostali odcięci od szlachetnego drzewa, a w ich miejsce zostali wszczepieni poganie, którzy uwierzyli w Chrystusa. Kiedy Żydzi uwierzą w Chrystusa, zostaną z powrotem wszczepieni do tego samego drzewa.
„Ale i oni, jeżeli nie będą trwali w niewierze, zostaną wszczepieni, gdyż Bóg ma moc wszczepić ich ponownie. Bo jeżeli ty, odcięty z dzikiego z natury drzewa oliwnego, zostałeś wszczepiony wbrew naturze w szlachetne drzewo oliwne, o ileż pewniej zostaną wszczepieni w swoje drzewo oliwne ci, którzy z natury do niego należą”. Rzymian 11, 23-24
Jak widzimy z powyższego fragmentu nie ma tu mowy o dwóch szlachetnych drzewach oliwnych, a o jednym. Teologowie reformowani wyciągają z tego wniosek, że jest tylko jeden lud Boży, a Kościół jest drzewem do którego wszczepieni są zarówno wierzący wywodzący się z Izraela jak i z pozostałych narodów świata. Nie ma osobnego drzewa, które nie byłoby Kościołem, a tylko Izraelem. Zatem Kościół pozostanie na ziemi do czasu Powrotu Chrystusa i nie będzie oddzielnego programu dla Izraela. Chrystus ma tylko jedną Oblubienicę, a jest nią Kościół.
Ponieważ Chrystus ma tylko jeden lud, Bóg nie ma oddzielnych programów dla Izraela i dla Kościoła. Nie ma zatem potrzeby na pochwycenie przed Uciskiem.
Teologowie reformowani odrzucają zatem pochwycenie przed Uciskiem. W teologii reformowanej wyróżnia się różne poglądy odnośnie powtórnego powrotu Chrystusa. Według premilenializmu historycznego Chrystus powróci przed okresem Tysiącletniego Królestwa, a według amilenializmu oraz postmilenializmu Chrystus powróci po tym okresie. To co łączy wszystkie te poglądy to fakt, że Chrystus powróci tylko raz (a nie raz po Kościół, a raz do Żydów). Nadzieją reformowanych chrześcijan nie jest to, że unikniemy ucisku, ale to, że Chrystus powróci po swój lud, swoją Oblubienicę i nagrodzi ją za jej wierność.
Tak pisał reformowany kaznodzieja baptystyczny Charles Spurgeon o powrocie Chrystusa na ziemię:
„Kiedy będziemy przechodzić pośród ludzi w ten ostatni wielki dzień ze spokojem i pogodą ducha ludzie będą zdumieni. Zapytają nas: „Jak to możliwe, że jesteście tak radośni? Jesteśmy pełni trwogi, a nasze przerażenie zatrzymuje nasze serca”. A my wtedy zaśpiewamy nasz hymn ślubny, naszą pieśń weselną: „Pan przyszedł! Pan przyszedł! Alleluja!” Płonąca ziemia będzie pochodnią, która oświetli weselną procesję; niebiosa będą drżeć jakby były poruszane przez tańczące anioły na chwalebnych godach, a gwałtowny huk i uderzenia żywiołów będą tylko pomagać nam wykrzykiwać chwałę sprawiedliwemu i straszliwemu Bogu, który jest naszą niezmierną radością”.
„The Joyful Anticipation of the Second Advent”
Ten pogląd jest zgodny z nauczaniem apostoła Pawła:
„Przez wiele ucisków trzeba nam wejść do Królestwa Niebieskiego”. Dz 14, 22.
Poglądy na zbawienie
Według wielu dyspensacjonalistów nawrócony człowiek nie musi być uczniem Pana Jezusa. Bogaty młodzieniec, który nie chciał naśladować Jezusa, bo miał wiele majątku zdaniem niektórych dyspensacjonalistów był nawróconym człowiekiem, bo twierdził, że wierzy w Boga i przestrzega Jego przykazań. Ale Jezus wyraźnie daje nam do zrozumienia, że ów młodzieniec nie może wejść do Królestwa Bożego:
„A nadto powiadam wam: Łatwiej wielbłądowi przejść przez ucho igielne niż bogatemu wejść do Królestwa Bożego”. (Mateusza 19, 24)
Teologowie reformowani od zawsze nauczali, że chociaż zbawienie jest z łaski przez wiarę, to prawdziwe nawrócenie zawsze idzie w parze z przynoszeniem owocu wiary. Na szczęście są też dyspensacjonaliści, którzy mają reformowane poglądy w kwestii zbawienia. Jednym z nich jest John MacArthur. Wydawca książki MacArthura „Ewangelia według Jezusa” tak opisuje treść tej książki:
Ta wersja „ewangelii”, która obecnie stała się modna, jest w swej istocie fałszywą nadzieją, gdyż obiecuje ludziom dziedzictwo w odwiecznym i nieskończonym Życiu bez wzywania ich do pokuty i zerwania z nieposłuszeństwem wobec Boga. Główną jej metodą jest zachęcanie ludzi do uznania Jezusa osobistym Zbawicielem, bez głoszenia konieczności poddania się Mu jako PANU. Nowoczesna „ewangelia” obiecuje zbawienie od piekła, jednak nic nie mówi o porzuceniu grzechu i niesprawiedliwości. Oferuje fałszywe bezpieczeństwo ludziom, którzy ciałem i duszą lgną do światowych wzorców, jednocześnie gardząc uświęceniem życia. Ta „ewangelia” oddziela wiarę od wierności i posłuszeństwa PANU. Jej nauczanie sugeruje, że intelektualne „pojednanie się” z Bogiem jest równoważne posłuszeństwu Prawdzie. Jednak nie to jest istotą przesłania Ewangelii głoszonej przez Jezusa.
Podsumowanie
Teologia Reformowana stoi w sprzeczności z głównym trendem ewangelicznego kościoła w Polsce, w której przeważa arminianizm i dyspensacjonalizm. Jednak moim zdaniem Biblia potwierdza słuszność teologii reformowanej. Bóg ma tylko jeden lud Boży (czyli Kościół), zbawienie jest z łaski przez wiarę, ale zawsze wydaje owoce nawrócenia, a gdy Chrystus powróci, to już nie będzie „drugiej szansy na zbawienie”, jak naucza dyspensacjonalizm.
Dyspensacjonalizm to doktryna teologiczna oparta na historycznym i dosłownym podejściu do Słowa Bożego i uznająca, że Bóg w różnych epokach stawiał przed człowiekiem różne wymagania; nie chodzi tu o kwestię zbawienia, ale o zasady, których człowiek powinien przestrzegać, w zależności od epoki w której przyszło mu żyć. Mając to na uwadze, możemy stwierdzić na podstawie Biblii, że Bóg ma inne plany i zamysły jeśli chodzi o Izrael, inne dla narodów i jeszcze inne w odniesieniu do Kościoła Chrystusowego.
Omawiając definicję dyspensacjonalizmu należy zwrócić uwagę na znaczenie dwóch określeń: pierwsze z nich to „epoka”, drugie to „dyspensacja”. Często używane są one jako synonimy chociaż w rzeczywistości odnoszą się do różnych aspektów doktrynalnych. Mówiąc o epoce mamy na myśli „czas”, czyli okres w którym dany człowiek związany jest z jednym z etapów Bożego planu. Na przykład, obecnie żyjemy w epoce Kościoła. Natomiast słowo „dyspensacja” odnosi się do specyficznych prawd objawionych i poleconych człowiekowi przez Boga, za których wypełnienie człowiek jest odpowiedzialny w określonej epoce. Dr. Charles C. Ryrie pisze: „Dyspensacja to specyficzny rodzaj ekonomii, administracji lub porządku w konkretnym procesie wypełniania się woli Bożej.” [Dyspensacjonalizm dzisiaj, str. 33]
Słowo dyspensacja pochodzi od greckiego słowa οικονομιας (oikonomias) – (Strong 3622) które można tłumaczyć jako ekonomia, administracja, porządek, szafarstwo. Dosłownie oznacza „zarządzanie sprawami domowymi”. W Biblii używane jest w związku z zarządzaniem rodem ludzkim przez Boga na przestrzeni wieków, oraz w odniesieniu do obowiązków i odpowiedzialności człowieka przed Bogiem.
W świetle znaczenia obu słów, którymi się zajmujemy: „epoka” i „dyspensacja”, możemy powiedzieć, że obecnie żyjemy w epoce Kościoła i znajdujemy się w dyspensacji Łaski.
W rozdziałach 1 i 3 Listu do Efezjan znajdujemy podstawę do twierdzenia, że dyspensacjonalizm to pojęcie całkowicie biblijne. Trzeba to podkreślić, ponieważ niektórzy jego przeciwnicy starają się wmówić nam, że takie określenie nie znajduje się w Słowie Bożym.
Efezjan 3:1-5 mówi: „Dlatego ja, Paweł, więzień Chrystusa Jezusa dla was, pogan; Jeśli tylko słyszeliście o udzieleniu łaski Boga, która jest mi dana dla was; Że przez objawienie została mi oznajmiona tajemnica, jak to wam przedtem krótko napisałem. Dlatego czytając to, możecie zrozumieć moje poznanie tajemnicy Chrystusa; Która w innych wiekach nie była znana synom ludzkim, jak teraz została objawiona jego świętym apostołom i prorokom przez Ducha;”
Zwróćmy uwagę, że to, co Bóg robi w dzisiejszych czasach nazywane jest przez Pawła „tajemnicą”, która „…w innych wiekach nie była znana synom ludzkim…”. Jak więc mogą twierdzić przeciwnicy dyspensacjonalizmu, że odpowiedzialność człowieka zawsze była taka sama? Czytamy przecież:
„…w innych wiekach nie była znana synom ludzkim, jak teraz została objawiona jego świętym apostołom i prorokom przez Ducha;” (w.5)
A w wersecie 6:
„Mianowicie, że poganie są współdziedzicami i członkami tego samego ciała, i współuczestnikami jego obietnicy w Chrystusie przez Ewangelię.”
W Starym Testamencie nie ma żadnego specyficznego objawienia dotyczącego Kościoła. Fakt, że Bóg wzywa ludzi zarówno spośród Żydów jak i spośród pogan, aby stworzyć z nich jeden lud noszący miano ludu Bożego, jest nam znany tylko z Nowego Testamentu. Stary Testament nic nie wspomina o odpowiedzialności człowieka w czasach Kościoła. Widzimy tutaj inną inną administrację, inne obowiązki i odpowiedzialność, różniące się od tych, które mieli święci w czasach Starego Testamentu. Dlatego Paweł dodaje:
„Stałem się jej sługą według daru łaski Boga danej mi przez działanie jego mocy. Mnie, najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska, abym wśród pogan głosił te niezgłębione bogactwa Chrystusa; I żebym ujawnił wszystkim, jaka jest wspólnota tej tajemnicy ukrytej od wieków w Bogu, który wszystko stworzył przez Jezusa Chrystusa; Aby teraz wieloraka mądrość Boga poprzez kościół stała się jawna zwierzchnościom i władzom w miejscach niebiańskich.” (Efezjan 3:7-10)
Inny fragment Pisma:
„Którą nam hojnie okazał we wszelkiej mądrości i roztropności; oznajmiając nam tajemnicę swojej woli, według swego upodobania, które sam sobie postanowił; Aby w zarządzeniu pełni czasów wszystko zebrał w jedno w Chrystusie, i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi.” (Efezjan 1:8-10)
Jest tutaj mowa o przyszłej dyspensacji. Rozważane są dwie możliwości. Może tu chodzić o Królestwo Tysiącletnie lub już o stan Wieczności. Tak czy inaczej widoczna jest oczywista różnica pomiędzy Bożymi zamierzeniami w obecnej i przyszłej epoce.
W ten sposób, bez cytowania adnotacji dr. Scofielda mogliśmy pokazać, że założenia dyspensacjonalizmu mają swoją podstawę bezpośrednio w Słowie Bożym na zasadach dosłownego, gramatyczno-historycznego podejścia do Biblii. Nie ma tu mowy o nałożeniu swego rodzaju systemu nie mającego swego fundamentu w Piśmie, tak jak twierdzą przeciwnicy dyspensacjonalizmu.
Na przykład, w (Tytusa 2:12) czytamy:
„Pouczająca nas, abyśmy wyrzekłszy się bezbożności i światowych pożądliwości, trzeźwo, sprawiedliwie i pobożnie żyli na tym świecie.”
Użyte w oryginale greckim słowa: (Strong 1722, 3588, ,3568, 165) oznaczają: „w obecnej dobie” lub „w obecnych czasach”. Czytamy tutaj, że Łaska Boża uczy nas, abyśmy zrezygnowali z bezbożności i uciech tego świata na rzecz godnego i sprawiedliwego życia w obecnych czasach.
„Okazał ją w Chrystusie, gdy go wskrzesił z martwych i posadził po swojej prawicy w miejscach niebiańskich; Wysoko ponad wszelką zwierzchnością i władzą, mocą, panowaniem i ponad wszelkim imieniem wypowiadanym nie tylko w tym świecie, ale i w przyszłym.” (Efezjan 1:21)
Na podstawie powyższych wersetów Biblii możemy stwierdzić, że Bóg oddzielił nasze czasy od czasów, które nadejdą. Niezrozumiałą staje się zatem pozycja zwolenników tzw. Teologii Przymierza mówiących, że od czasów Adama, aż do skończenia się wszystkich rzeczy, odpowiedzialność człowieka przed Bogiem zawsze była, jest i będzie taka sama. Jeśli tak jest w rzeczywistości, to dlaczego Pismo Święte dokonuje rozdziału pomiędzy jedną epoką a drugą? Staje się jasne co rozróżnia jedną epokę od drugiej, i jest to objawienie Bożej Prawdy, którą Bóg daje człowiekowi w każdej konkretnej epoce i za które człowiek staje się odpowiedzialny przed swoim Stwórcą. Charakter odpowiedzialności człowieka w związku z danym mu objawieniem jest czynnikiem, który rozróżnia jedną epokę dyspensacjonalną od innej.
Biblia wspomina nie tylko o obecnej dyspensacji, ale również o przyszłej, tak jak to czytaliśmy w (Efezjan 1:21) Taką samą sytuację znajdujemy w (Hebrajczyków 2:5):
„Nie aniołom oddał przyszły świat, o którym mówimy.”
Słowo Boże, patrząc w przyszłość, mówi tu o nadchodzącej epoce, o nadchodzących czasach. Amileniaryści, zwolennicy „teologii przymierza”, powiedzą nam, że powtórne przyjście Chrystusa da początek totalnego sądu i totalnego zmartwychwstania, po którym przejdziemy do stanu Wieczności. Nie byłoby miejsca na wypełnienie Bożych obietnic zawartych w Piśmie i dotyczących epoki Tysiącletniego Królestwa Mesjańskiego i wspomnianych w (Hebrajczyków 6:5), u proroka Izajasza i w wielu innych miejscach Biblii, a wszystkie mówiące o dziełach, których Jezus Chrystus dokona na końcu okresu Wielkiego Ucisku w celu ustanowienia swego Królestwa na ziemi. Będzie to wykonanie obietnic danych Dawidowi (2 Samuela 7; Psalmy 87). O czasie Królestwa mówi też rozdział 20 Objawienia, gdzie w siedmiu pierwszych wersetach sześć razy wspomina się o tysiącu lat Królestwa Bożego. Bóg chciał abyśmy wiedzieli, że Chrystus będzie osobiście królował na ziemi, a wydarzy się to, w momencie Jego powtórnego przyjścia. Tysiącletnie Królestwo to pierwsza, wstępna faza Wiecznego Królestwa Bożego. Amileniaryści zarzucają nam, że mówimy o Królestwie Tysiącletnim, podczas gdy Stary Testament mówi o Wiecznym Królestwie. Odpowiadamy im, że w Nowym Testamencie jest mowa zarówno o Królestwie Tysiącletnim, jak i o Wiecznym Królestwie wskazując na to, iż Królestwo Tysiącletnie jest prologiem do ustanowienia Królestwa Wiecznego. Będzie to ostateczny sprawdzian wyznaczony człowiekowi przez Boga. W rzeczywistości bowiem, każda dyspensacja jest próbą potwierdzającą, że człowiek jest z natury grzesznikiem i nie może podobać się Bogu, jeżeli nie znajduje się pod Bożą Łaską. W Tysiącletnim Królestwie Chrystusa człowiek zostanie przetestowany i sprawdzony w idealnych warunkach: szatan będzie związany i zamknięty, Mesjasz będzie rządził sprawiedliwie, cała ziemia będzie podporządkowana Jego woli i nic nie będzie mogło mu się przeciwstawić. Pomimo tego, wielu ludzi którzy narodzą się w Tysiącleciu nie okażą prawdziwej wiary i należnego posłuszeństwa Chrystusowi. Będzie to jaskrawie widoczne w momencie, gdy szatan zostanie rozwiązany na krótki okres czasu. W rozdziale 20 Objawienia czytamy, że wielu ludzi pójdzie wtedy za szatanem, zaatakują Jerozolimę, ale Bóg pośle na nich ogień z Nieba, który ich zniszczy. (w.9) Taki będzie finał ostatniej próby która pokaże, iż nawet w idealnych warunkach człowiek nie może podobać się Bogu z powodu swej upadłej natury, chyba że znajduje się w zasięgu Bożej Łaski.
Biblia mówi nam nie tylko o obecnej i przyszłej dyspensacji. Wspomina również o epokach, które już minęły. W (Rzymian 5:12-14) czytamy:
„Dlatego, tak jak przez jednego człowieka grzech wszedł na świat, a przez grzech – śmierć, tak też na wszystkich ludzi przeszła śmierć, ponieważ wszyscy zgrzeszyli. Grzech bowiem był na świecie aż do nadania prawa, ale grzechu się nie poczytuje, gdy nie ma prawa. Śmierć jednak królowała od Adama aż do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie popełnili grzechu podobnego do przestępstwa Adama, który jest obrazem tego, który miał przyjść.”
Powyższe wersety wskazują na istnienie przed epoką Kościoła przynajmniej dwóch innych epok: epoka Prawa i epoka przed Mojżeszem (od Adama do Mojżesza). Epoki te poprzedziły pierwsze przyjście Chrystusa. Zwróćmy uwagę na werset 13:
„Grzech bowiem był na świecie aż do nadania prawa, ale grzechu się nie poczytuje, gdy nie ma prawa.”
Apostoł Paweł odnosi się tutaj do okresu czasu przed Mojżeszem, jako epoki bez Prawa i będącej odrębną od epoki Prawa. Następnie czytamy (w. 14):
„Śmierć jednak królowała od Adama aż do Mojżesza nawet nad tymi, którzy nie popełnili grzechu podobnego do przestępstwa Adama…”
Jest tutaj mowa o tych, którzy nie zgrzeszyli przez naruszenie bezpośredniego przykazania od Boga. Chodzi o okres przed nadaniem prawa oraz o epokę Niewinności, o której czytamy w Księdze Rodzaju 1:28 i 3:6. Tam, w ogrodzie Eden istniała wyjątkowa sytuacja: Adam i Ewa stworzeni bez grzechu dostają się pod wpływ kusiciela, szatana i grzeszą. Początkowo Adam i Ewa byli sami i we właściwej relacji z Bogiem, ponieważ gdy zostali stworzeni, byli dobrzy i żyli w komunii z Bogiem. Byli przekonani o tym, że ich obowiązkiem jest dbać o Ogród, korzystając z przywileju spożywania owoców wszystkich drzew z wyjątkiem jednego: drzewa poznania dobra i zła. Nie przeszli próby. Ale z pewnością ich odpowiedzialność i obowiązki administrowania i zarządzania były zupełnie inne od tych, które mamy w dzisiejszych czasach. A każdy, kto się z tym zgadza, czy chce, czy nie chce, jest Dyspensacjonalistą.
W ten właśnie sposób określamy znaczenie słowa dyspensacjonalizm. Przy pomocy jedynie Słowa Bożego, bez cytowania adnotacji dr. Scofielda pokazaliśmy, że na przestrzeni wieków człowiek miał różne obowiązki i różną odpowiedzialność w związku z Bożym planem, a obowiązki te, to dyspensacje, o których mówi Słowo Boże. Wspomnieliśmy o czasach obecnych, o przyszłej epoce, o epoce Prawa, o czasach przed nadaniem Prawa i epoce niewinności w Ogrodzie Eden. Rozróżniamy przynajmniej pięć dyspensacji używając wyłącznie „Sola Scriptura”. Naszym celem było udowodnienie, że zasada nauczania dyspensacjonalnego znajduje się bezpośrednio w Słowie Bożym. Nie jest to więc żadna nauka nauka dodana do Pisma Świętego przez Scofielda lub jakiegoś innego nauczyciela w przeszłości. Istniała już w czasach apostołów. Chodzi o zagadnienia czysto biblijne które możemy czerpać z samych Pism stosując gramatyczno-literacko-historyczne podejście do Słowa Bożego.
Dodajmy kilka szczegółów. Przyglądając się dokładnie epoce przed nadaniem Prawa odnajdujemy w niej pewne różnice. Przykładem jest tutaj okres Świadomości (Rodzaju 4). Kain zabił swojego brata, Abla i Bóg nałożył na niego „… piętno, aby nie zabił go nikt, kto by go spotkał.” Następnie, w (Rodzaju 9:5-6) Bóg zarządza, że kto przeleje krew człowieka, przez człowieka będzie przelana jego krew. Czy mamy tutaj sprzeczność? Nie. Nastąpiła zmiana dyspensacji, a wraz z nią zmiana obowiązków i odpowiedzialności człowieka przed Bogiem.
Dochodzimy do rozdziału 12 Księgi Rodzaju i czytamy, że Bóg wybrał jednego człowieka i dał mu pewne obietnice, jemu oraz jego potomstwu. Widzimy tutaj, że dyspensacja może dotyczyć wybranych ludzi, niekoniecznie całej ludzkości żyjącej w danej epoce.
Prawo było dane tylko narodowi Izraela, nie było dane poganom, ani Kościołowi.
Boże obietnice prowadziły Abrahama, jego syna Izaaka, oraz wnuka Jakuba i jego dwunastu synów. Ich życie podporządkowane było obietnicom wejścia w posiadanie ziemi Kanaanu. Okres ten nazywamy czasami Patriarchów, Dyspensacją Obietnicy.
Innym ważnym czynnikiem jest to, że dyspensacje lub epoki mogą się zmieniać, ale rzeczywistość dyspensacyjna jest kontynuowana, przenosząc się z jednej epoki do następnej, przy czym zawsze wzrasta skala objawienia które człowiek otrzymuje od Boga. Prawda objawiona przez Boga nigdy nie przestaje być Prawdą, kolejne epoki przejmują prawdę z poprzednich wieków, a Bóg dodaje nowe elementy, aby wzrastała skala obowiązków i odpowiedzialności człowieka w każdej epoce. Czasami dokonują się pewne zmiany, jak na przykład w okresach Prawa i Łaski, ale chociaż pewne zasady moralne objawione w Starym Testamencie mają swoją kontynuację w obecnej epoce Łaski, są one jednak Łasce podporządkowane. Jeżeli prawo obiecało błogosławieństwa poprzez przestrzeganie przykazań: „jeśli tego przestrzegasz, będziesz błogosławiony”, to teraz Łaska odwraca całą sytuację: „zostałeś pobłogosławiony wszelkim duchowym błogosławieństwem w miejscach niebiańskich, a zatem żyj z tym w zgodzie”.
Jest zatem oczywiste że Biblia prowadzi i naucza człowieka przedstawiając mu Boże objawienie w sposób progresywny. W konsekwencji, z każdą kolejną Dyspensacją mamy wzmożoną odpowiedzialność człowieka przed Bogiem. Dzisiaj mamy większą odpowiedzialność od tych, którzy żyli w Izraelu będąc pod Prawem. Izrael nie miał Ewangelii, aby głosić ja całemu światu, natomiast my ją mamy. Izrael musiał żyć w podporządkowaniu prawu Mojżeszowemu, które zarządzało jego życiem moralnym, socjalnym, prywatnym i religijnym. Musieli okazywać Bogu posłuszeństwo, aby napełnił ich doczesnymi i duchowymi błogosławieństwami. Jednakże nacisk położony był w Zakonie na doczesne błogosławieństwa tak, aby izraelici mogli służyć jako świadectwo prawdziwego Boga wobec otaczających ich narodów. Nie głosili Ewangelii i nie prowadzili żadnej działalności misjonarskiej aż do Pięćdziesiątnicy.
SOLI DEO GLORIA
Rożne są podziały i klasyfikacje. Nie jestem przeciwnikiem takiej dyskusji, ale chce zwrócić uwagę na kwestie centrochrystyczności. Jedna sprawa, jeżeli wychodzimy z punktu pisania wierzący do wierzących z zasadą aby się poznać i zrozumieć jak Bóg prowadzi. Natomiast kiedy jakieś artykuły powstają aby zasiać wątpliwość w sercu Brata za którego umarł Chrystus to inna jakość. Nie sugeruje złych motywów autora w/w art. Zastanawiam się jak będzie to rozsiewane w sieci, a pisząc to powinniśmy mieć na względzie gdzie taki artykuł będzie umieszczany.