Kiedyś pewien polityk powiedział znamienne słowa:
„Nieważne jak mężczyzna zaczyna, ważne jak kończy.”
I coś w tym faktycznie jest. I mimo, iż był to lewicowy polityk, to w pewnym sensie możemy to odnieść także do Biblii. Wiemy, ze Słowa Bożego, że na końcu naszego życia jest nagroda i każdy z nas musi ukończyć bieg.
„W dobrych zawodach wystąpiłem, bieg ukończyłem, wiary ustrzegłem. Na ostatek odłożono dla mnie wieniec sprawiedliwości, który mi w owym dniu odda Pan, sprawiedliwy Sędzia, a nie tylko mnie, ale i wszystkim, którzy umiłowali pojawienie się Jego.”— 2 Tm 4, 7-8
To wcale nie oznacza, że ludzie powołani do świętości i wytrwania, nie ukończą tego biegu. To raczej oznacza, że ludzie których Bóg przeznaczył do zbawienia, mają gwarancję – mimo różnych przeciwności – dotarcia do mety. I właśnie po tym możemy ostatecznie stwierdzić, czy któryś z biegaczy jest tym, którego Bóg powołał i ustawił na bieżni.
Z każdym rokiem, każdy z nas się starzeje. Przez całe nasze życie poznajemy nowych ludzi, którzy w jakimś mniejszym lub większym stopniu odbili swoje piętno na naszym życiu. Ludzi z którymi biegliśmy w jednym kierunku i dalej ten bieg kontynuujemy, choć być może nasze drogi na pewnym etapie się rozeszły. Być może ktoś biegnie troszkę szybciej, a ktoś troszkę wolniej. Tak czy inaczej, widzimy siebie i wiemy, że dalej znajdujemy się na właściwym torze.
Jednak widzimy także, że z tego toru z czasem jak biegniemy, ubywają kolejne osoby. I to nie jest sytuacja gdzie bieg trwa i nagle pojawiła się jakaś mgła i straciliśmy z oczu naszych braci, czy siostry martwiąc się o nich, czy oby na pewno dalej kontynuują swój bieg. Mowa raczej o ludziach, których nie dostrzegamy już na torze. Tor nie jest obrazem utraty zbawienia i odpadnięcia od Boga. Tor jest raczej obrazem ludzi, którzy w pewien sposób na samym początku zafascynowali się Chrystusem ale sił im starczyło tylko na krótki odcinek, po czym zrezygnowali z dalszego biegu. Ci ludzie stanęli na torze tak naprawdę nie widząc Chrystusa, ale widząc samych siebie jako tych, którzy są w centrum tej drogi. Mówię o tym dlatego, ponieważ jakiś czas temu dowiedziałem się o pewnej parze, która była utożsamiana z parą ludzi, którzy są szczerze oddani Bogu.
Młody mężczyzna powołany w zborze zielonoświątkowym do pełnienia funkcji nauczyciela w pobliskiej miejscowości. Prospekt i przyszłość zboru zielonoświątkowego, który publicznie nauczał, chrzcił ludzi i ożenił się z kobietą, która wyznawała te same wartości co on. Jednak po blisko kilku latach dowiadujemy się, że oboje nie mają już nic wspólnego z Bogiem i z Chrystusem. Udali się w kierunku psychologii i coachingu mówiąc ludziom o dążeniu do szczęścia poprzez poznanie własnej wartości, a nie poprzez poznanie Chrystusa. Małżeństwo to nie przetrwało i mimo posiadania dzieci. Zakończyło się rozwodem. Bieg, który być może na samym początku się rozpoczął, a być może ci ludzie nigdy nie znaleźli się na torze, mogą być obrazem upadku lub utraty zbawienia. Oczywiście Słowo Boże mówi nam o zachowaniu, a o tych którzy byli z nami, a już z nami nie są, jako o tych którzy nigdy nie byli jednymi z nas.
„Wyszli oni z nas, lecz nie byli z nas; gdyby bowiem byli z naszego ducha, pozostaliby z nami; a to stało się po to, aby wyszło na jaw, że nie wszyscy są naszego ducha.”— 1 J 2, 19
Tak ważne jest dziś dla innych nasze świadectwo. Nie to jak żyliśmy kiedyś. Jakie w międzyczasie popełnialiśmy błędy, ale gdzie jesteśmy dzisiaj i gdzie będziemy jutro.
Czy dalej będziemy na właściwym torze. Czy dalej będziemy biec mimo mgły i różnych problemów do celu. Jest to ważne aby nasza wiara w Chrystusa i nasza świadomość totalnej zależności od Niego była dla nas oznaką pokory i oddania, a nie chlubienia się własnymi osiągnięciami.
Bóg nas powołał i dzięki Jego łasce dalej możemy kontynuować bieg ku Jego chwalę z pełnym poświęceniem mimo różnych przeciwności.