Za grzechy całego świata

Przyjaciel, który zmaga się z kalwinizmem, pisze:

Wydaje się, że kalwiniści nigdy nie stawiają czoła 1 Listowi Jana 2:2. Jest tam napisane: „On ci jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze, lecz i za grzechy całego świata.”. Kalwiniści zawsze odrzucają proste znaczenie tego wersetu, mówiąc, że „cały świat” nie może oznaczać całego świata, ponieważ gdyby tak było, obejmowałoby to drzewa, góry, rzeki, ślimaki, termity i inne rzeczy.

Oto, co rozważny kalwinista mógłby powiedzieć o 1 Jana 2:2, bez uciekania się do argumentu „ślimaków i termitów”. Apostoł pisze głównie do żydowskich odbiorców. Przypomina im, że Chrystus „jest ubłaganiem za grzechy nasze, a nie tylko za nasze [Hebrajczyków], lecz i za grzechy całego świata [pogan z każdego języka i narodu]. Zwróćmy uwagę, że sformułowanie Jana 2:2 jest dokładną paralelą Jana 11:51-52: „prorokował, że Jezus miał umrzeć za naród. A nie tylko za naród, lecz też aby zebrać w jedno rozproszone dzieci Boże.”

Rozważmy:

Nie ma wątpliwości, że tak właśnie rozumieliby to wyrażenie pierwotni słuchacze Jana. „Cały świat” oznacza „ludzi wszelkiego rodzaju, w tym Żydów, Pogan, Greków, Rzymian i innych” – w przeciwieństwie do „tylko naszych” – tj. narodu żydowskiego.

To, co apostoł Jan mówi we fragmencie Jana 11, jest szczególnie istotne: Chrystus umarł, aby zebrać w jedno „dzieci Boże” – wybranych – z całego świata. Jest to bardzo jasne i wyraźne stwierdzenie tak zwanego „ograniczonego odkupienia”.Rozumiana w kontekście Jana, kalwińska interpretacja 1 Jana 2:2 wydaje się więc nieunikniona. Jak mówi jedna z klasycznych prac na temat zadośćuczynienia:

Słowa te wyraźnie odnoszą się do zadośćuczynienia jako ofiarowanego i zastosowanego – to znaczy do rzeczywistego odkupienia, które nie wykracza poza liczbę wierzących odbiorców.

Jest to wypaczenie języka, gdy czyni się z tego dogmat powszechnego przebłagania; lub że zadośćuczynienie zostało jednakowo ofiarowane za wszystkich, niezależnie od tego, czy je przyjmą, czy nie, czy uznają jego zastosowanie do ich przypadku, czy nie. Fragment ten nie uczy, że przebłaganie Chrystusa usunęło Boski gniew od wszystkich ludzi. Wszystko wskazuje na to, że Apostoł miał na myśli wierzących z każdego plemienia i narodu.

(George Smeaton, The Apostles’ Doctrine of the Atonement, 460).

Phil Johnson