Od wieków wierzący zgłębiając Słowo, rozważali je także pod kątem porządku zbawczego dzieła. Biblia zawiera wiele pożytecznych wskazówek w tym temacie, mimo to na przestrzeni wieków pojawiały się kontrowersje związane z tym właśnie porządkiem oraz jego rozumieniem. Niestety w wielu chrześcijańskich umysłach te błędne rozumienia są bardzo mocno zakorzenione. Chciałbym, aby artykuł ten stał się powodem do głębszych rozważań na temat zbawienia człowieka – tego, jak działa Bóg w planie odkupienia. Kiedy się nawracamy wydaje się nam, iż najpierw trzeba uwierzyć, by narodzić się na nowo. Myślimy o osiągnieciu zbawieniu jako o liście uczynków, które trzeba wykonać : uwierzyć, odrodzić się, pokutować i wtedy następuje usprawiedliwienie. Biblijna prawda jest jednak troszkę inna, skupiona w pełni na Bogu jako dawcy zbawienia.

Ordo Salutis

Ordo salutis jest łacińską nazwą określającą „porządek zbawczych wydarzeń”. Dotyka ona organizacji, kolejności zbawczych zdarzeń, oraz ich realnych następstw w życiu chrześcijanina. Opis ich dotyka różnych rzeczywistości (duchowej i cielesnej) – nie raz przeplatając się ze sobą i dopełniając się. Dokładne zrozumienie niuansów naszego zbawienia, oczywiście w zgodzie z Pismem, daje nam odpowiedni pogląd na zbawienie i dzieło Boże w całościowym ujęciu. Odpowiednie pojęcie tych rzeczy, których doświadcza każdy wierzący pozwala wzrastać w wierze i nie pozostawać dzieckiem w rozumieniu, poznaniu Boga, ale też głoszeniu Dobrej Nowiny. Porządek zbawienia możemy ująć w kilku głównych punktach:

  1. Przedwieczny bezwarunkowy wybór Boży dokonany w Jezusie Chrystusie
  2. Odkupienie / Zadośćuczynienie
  3. Wezwanie
  4. Odrodzenie
  5. Nawrócenie (wiara i pokuta)
  6. Usprawiedliwienie
  7. Uświęcenie
  8. Uwielbienie

Oczywiście należy pamiętać, iż punkty te nie przedstawiają dokładnie kolejności zdarzeń, a wyrażają kolejność logiczną. ponieważ wiara i nawrócenie następują w tym samym czasie co usprawiedliwienie i uświęcenie, zaś usprawiedliwienie nie jest efektem pokuty. Nigdy nie wolno oddzielać dobrodziejstw (odrodzenia, usprawiedliwienia, uświęcenia) od Jezusa Chrystusa. Cały proces (wybór, odkupienie, odrodzenie itp.) jest dziełem Boga w Chrystusie i odbywa się wyłącznie z łaski.

Historyczne kontrowersje

Na kartach historii kościoła postreformacyjnego pojawiło się duże rozdarcie. Jakub Arminiusz będący pod wpływem molinizmu – nurtu teologiczno filozoficznego w kościele rzymskokatolickim dotyczącego kwestii zbawienia człowieka, stworzył nowe teorie na temat zbawienia i predestynacji. W związku z tym wewnątrz kościoła reformowanego Niderlandów wybuchła ostra debata, która trwa do dziś.  Molina był jezuickim teologiem polemizującym na temat zbawienia z dominikaninem Banezem. Wprowadził do doktryny predestynacji pojęcie wiedzy pośredniej Boga (Bóg zna wszystkie możliwe wydarzenia i wie kto w danej skorzysta z oferty ewangelii – wybierze ją). Arminiusz i jego następny, ulegając teoriom Moliny, musieli wprowadzić zmiany do reformowanego zrozumienia zbawienia oraz Bożej wiedzy. Wobec takiej zmiany, reformowane Ordo Salutis uległo zmianie i stało się arminiańskim Ordo Salutis. 

REFORMOWANE ORDO SALUTISARMINIAŃSKIE ORDO SALUTIS
1.Bezwarunkowy wybór grzeszników do zbawienia1. Odkupienie / Umożliwienie zbawienia wszystkim ludziom
2.Odkupienie / Zadośćuczynienie za grzechy wybranych2. Zewnętrzne wezwanie
3.Wezwanie zewnętrzne3. Wiara/ Wybór
4.Odrodzenie / wezwanie wewnętrzne4. Pokuta
5.Nawrócenie (wiara i pokuta)5. Odrodzenie
6.Usprawiedliwienie6. Usprawiedliwienie
7.Usynowienie7. Wytrwałosć / Odpadnięcie od wiary
8.Uświęcenie  8. Uwielbienie
9.Uwielbienie 

W arminiańskim porządku zabwienia Jezus jedynie umożliwia potencjalne zbawienie dla każdego, kto sam z siebie do niego przyjdzie za pośrednictwem własnego wyboru wolnej woli oraz pomocą łaski. Według arminianizmu człowiek nie jest martwy w swoich grzechach i posiada wystarczająco życia duchowego, aby przyjść do Jezusa. Wraz z wiarą pojawia się pokuta i odrodzenie. Ponieważ Jezus nikomu prawdziwie nie zapewnił zbawienia, możliwe jest odpadnięcie od wiary w drodze do ostatecznego uwielbienia. W tym ujęciu Jezus podobnie jak w rzymskim katolicyzmie staje się potencjalnym odkupicielem, który nikogo konkretnie nie zbawił. Jest to dość zwodnicze rozumienie, które przeczy całemu świadectwu Pisma. Choć głoszona przez arminian czy reformowanych ewnnagelia będzie brzmiała podobnie , to pamiętajmy, że „diabeł tkwi w szczegółach”.

Przedwieczny wybór

1:3 Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec naszego Pana Jezusa Chrystusa, który pobłogosławił nas wszelkim duchowym błogosławieństwem w miejscach niebiańskich w Chrystusie.

1:4 Jak nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem w miłości.

List do Efezjan

Niestety wiele osób wśród dzisiejszych chrześcijan odrzuca Boży wybór. Mało tego, traktuje predestynację jak swoistą herezję. Powrót do humanistycznego chrześcijaństwa lub liberalnego antynomianizmu unicestwia doktrynę suwerenności Boga. Bóg, który jest władcą i ma królewskie prawo do decydowania o całej rzeczywistości nie pasuje do koncepcji Boga stworzonej przez umysł zbuntowanego człowieka. Taki Bóg jest nie do przyjęcia, gdyż godzi w ludzką pychę i chęć samostanowienia. Jednakże bądźmy świadomi, iż innego niż suwerenny Bóg nie ma. Biblia z całą jasnością uczy nas o Bożym wyborze do zbawienia, który dokonał się przed założeniem świata. Bóg wybiera bezwarunkowo, nie opierając się na niczym co byłoby w człowieku, aby wybór w całości był z łaski. Bóg nie spojrzał w przyszłość, aby się dowiedzieć kto i w jakich okolicznościach przyjmie ewangelie, i na podstawie tak zdobytej wiedzy dokonał wyboru. Jeśli Bóg wybiera ludzi którzy go wybrali i uwierzyli to zbawienie już nie jest z łaski a jest odpłatą za ludzkie działanie. Często słyszałem , jak mówi się o tych, którzy wierzą w bezwarunkowe wybranie, jako o tych, którzy mają się za lepszych, ponieważ uważają tylko siebie za wybranych. Prawda jest taka, że wiara w bezwarunkowe wybranie , w sposób szczególny przyprowadza do pokory i oddania chwały jedynie Bogu – Soli Deo Gloria. Wybór do zbawienia musi być bezwarunkowy także ze względu na upadły stan człowieka, gdyż wszyscy, którzy rodzą się w Adamie rodzą się martwi duchowo. Boży wybór w Jezusie Chrystusie jest wyrazem Jego nieskończonej miłości do grzeszników zasługujących na potępienie.

Odkupienie

1:18 Wiedząc, że nie tym, co zniszczalne, srebrem lub złotem, zostaliście wykupieni z waszego marnego postępowania przekazanego przez ojców;

1:19 Lecz drogą krwią Chrystusa jako baranka niewinnego i nieskalanego;

1:20 Przeznaczonego do tego przed założeniem świata, a objawionego w czasach ostatecznych ze względu na was.

1:21 Wy przez niego uwierzyliście w Boga, który go wskrzesił z martwych i dał mu chwałę, aby wasza wiara i nadzieja były w Bogu.

I List Piotra

Odkupienie zaplanowane zostało w Bogu już przed założeniem Świata, jako doskonałe dzieło Ojca, Syna i Ducha Świętego. Poznając Pismo, widzimy jak historia zbawienia i wszystko co jej dotyczy, postępuje w trzech wymiarach: przeszłym, teraźniejszym i przyszłym. Odkupienie zaplanowane przed założeniem świata, zapowiedziane przez Pisma i Proroków, dokonane w historii Świata, Jego śmierć i zmartwychwstanie, dopełni się ostatecznie wraz z powtórnym przyjściem i Sądem Ostatecznym. Zadośćuczynienie dokonane zostało przez Jezusa Chrystusa, który złożył na krzyżu jedyną, niepowtarzalną ofiarę za grzechy wybranych tak, aby zapewnić ich zbawienie. Najlepiej ten fakt oddają słowa Jezusa wypowiedziane na krzyżu  tetelestai co oznacza okup zapłacono, należność uregulowano. Tak więc wymóg Bożej sprawiedliwości dotyczący grzeszników został zaspokojony przez bezgrzesznie życie i śmierć Jednorodzonego Syna Bożego. Jezus wziął na siebie nasz grzech i Ojciec wylał na niego Boży gniew należny grzesznikom. Wszelkie Błogosławieństwa płynące z odkupienia są udziałem tylko i wyłącznie ludzi zjednoczonych z Jezusem to znaczy narodzonych na nowo przez Ducha Świętego. Jezus jest jedynym pośrednikiem, orędownikiem i arcykapłanem, prorokiem i królem ludu Bożego. Solus Christus.

Wezwanie zewnętrzne

16:15 I powiedział do nich: Idźcie na cały świat i głoście ewangelię wszelkiemu stworzeniu.

16:16 Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony, ale kto nie uwierzy, będzie potępiony.

Ewangelia Marka

Bóg w swojej mądrości nie tylko określił środki zbawienia, udzielając ludowi z łaski dar wiary. Ustanowił także udział uczniów w rozgłaszaniu dobrej nowiny o zbawieniu w Jezusie Chrystusie. Zgodnie z nakazem samego Pana ma być ona głoszona wszystkim narodom. Ewangelia ma jednocześnie wymiar sądu nad ludźmi, którzy bardziej umiłowali ciemność. Odrzucenie posłania ewangelii, powierzchowne traktowanie zbawienia ukazuje jedynie brak autentycznej zbawczej wiary będącej Bożym darem, a nie ludzkim przekonaniem. Nie nam jednak osądzać, komu głosić a komu nie – mamy głosić wszystkim a w szczególności tym, którzy chcą słuchać. Oczywiście sam Bóg sprawia, iż dobra nowina głoszona jest zgodnie z jego postanowieniem i tam, gdzie chce aby była głoszona.  Z jednej strony ewangelia ukazuje konsekwencje grzechu, nawołuje do odwrócenia się od niego, z drugiej zaś mówi o łasce i nawołuje do wiary w dzieło Jezusa Chrystusa, w którym ta łaska jest okazana. Dziś często mówienie o grzechu i Bożym gniewie nie stanowi części orędzia ewangelii. Jak bardzo głosi się „Boga Miłości” kochającego wszystkich ludzi – czy jednak głosząc takiego Boga, głoszą Boga Biblii? 

Wezwanie wewnętrzne / odrodzenie

3:3 Odpowiedział mu Jezus: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się ktoś nie narodzi na nowo, nie może ujrzeć królestwa Bożego.

3:4 Nikodem zapytał go: Jakże może się człowiek narodzić, będąc stary? Czy może powtórnie wejść do łona swojej matki i narodzić się?

3:5 Jezus odpowiedział: Zaprawdę, zaprawdę powiadam ci: Jeśli się ktoś nie narodzi z wody i z Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego.

Ewangelia Jana

Czy każdy kto słyszy Ewangelię rodzi się na nowo? O ile wezwanie Ewangelii głoszone jest wszystkim ludziom, tak możliwość zobaczenia Królestwa Bożego uzależniona jest od Boga. Według Pisma człowiek jest martwy duchowo, zniewolony przez grzech. Wszyscy ludzie od poczęcia znajdują się pod Bożym gniewem. Deprawacja ludzkiej natury dotyka każdej sfery życia, sprawiając, iż nie ma sprawiedliwego ani kogoś, kto by szukał Boga. Wszyscy zboczyli i stali się nieużyteczni.  Człowiek musi się narodzić na nowo, co jest dziełem Ducha Świętego. Mamy serce kamienne, na tablicy którego zapisana jest martwa litera prawa, będąca każdemu człowiekowi ku śmierci. To Bożą mocą zostaje przemienione w serce mięsiste, czułe na Boga i Boże Prawo, żywe dzięki ewangelii łaski. To Ojciec przez Ducha Świętego pociąga do Syna, wyrywa ze śmierci i przenosi do Jego królestwa. Człowiek, aby uwierzyć najpierw musi być ożywiony Duchowo, gdyż trwając w stanie duchowej śmierci nieustanie trwa w buncie przeciwko Bogu. Ci którzy twierdzą, iż każdy może uwierzyć, że wiara zależy od człowieka, wykrzywiają Ewangelię dopatrując się u części ludzi skłonności ku Bogu, której efektem jest wiara w ewangelię i zbawienie. Stoi to niestety w sprzeczności z  bezwarunkową łaską i dzieli ludzi na tych, którzy wybrali Boga i na tych, którzy Go odrzucili z wolnej woli. Takie rozumienie po pierwsze nie jest oparte na Bożym słowie a po drugie niebezpiecznie zbliża do koncepcji zbawienia z uczynków i soteriologii Kościoła rzymskokatolickiego. 

Nawrócenie (wiara, pokuta)

2:16 Wiedząc, że człowiek nie jest usprawiedliwiony z uczynków prawa, ale przez wiarę w Jezusa Chrystusa, i my uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa, abyśmy byli usprawiedliwieni z wiary Chrystusa, a nie z uczynków prawa, dlatego że z uczynków prawa nie będzie usprawiedliwione żadne ciało.

List do Galacjan

24:46

I powiedział im: Tak jest napisane i tak Chrystus musiał cierpieć, i trzeciego dnia zmartwychwstać;

24:47

I w jego imieniu ma być głoszona pokuta i przebaczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy.

Ewangelia Łukasza

Nawrócenie spowodowane wezwaniem Ewangelii owocuje dwoma trwałymi elementami – wiarą i pokutą. Przez serce czułe na Boga i Jego prawo zaczynamy rozumieć jak bardzo od Niego odeszliśmy. Opuściliśmy naszego Stwórcę. Widzimy siebie takimi jacy jesteśmy w Bożej obecności, widzimy siebie grzesznymi i splugawionymi. Nasze grzechy nie mogą się ukryć przed Bogiem i ta świadomość jest możliwa dzięki Duchowi Świętemu. Doprowadza ona człowieka do prawdziwego żalu i nienawiści grzechu. Rozumiemy przeciwko komu zgrzeszyliśmy i jaka sprawiedliwa czeka nas kara. W tym samym czasie Bóg ukazuje nam przez Swoje Słowo wspaniałość łaski w Jezusie Chrystusie. Smutek i przygnębienie spowodowane grzechem zmienia się w radość z powodu dzieła krzyża. Dzięki wierze ofiarowanej przez Boga mamy niezachwianą pewność tego, co dla nas uczynił Chrystus, zrozumienie obietnic i chwały. Wiara daje świadectwo, iż Bóg jest prawdomówny. Tak właśnie człowiek przez Bożą moc wypełnia zawołanie Ewangelii: nawracajcie się i wierzcie. Musimy pamiętać, iż wiara nie jest darem w zamian za pokutę, a pokuta (gr.metanoia) jest przemianą myślenia o sobie i zawsze jest skierowaniem się od miłości do grzechu do miłości prawdziwego Boga. Pokuta bardzo mocno związana jest z grzechem, a że pozostajemy w naszych grzesznych ciałach, to dotyczy całego naszego życia, tak samo jak świadomości grzeszności.

Usprawiedliwienie

1:4 Który wydał samego siebie za nasze grzechy, aby nas wyrwać z obecnego złego świata według woli Boga i Ojca naszego;

List do Galacjan

Konsekwencją narodzenia na nowo oraz daru wiary jest usprawiedliwienie. Usprawiedliwienie związane jest po pierwsze z przypisaniem naszych grzechów Chrystusowi, który poniósł za nie karę . Jezus musiał umrzeć za grzechy ludzi, musiał przelać za nie krew, gdyż bez przelania krwi nie ma odpuszczenia grzechów. Boża sprawiedliwość domaga się kary za każdy, nawet wydający się nam błahy, grzech. Sami nie moglibyśmy dać okupu za naszą duszę, to Bóg musiał to uczynić. Dlatego właśnie jest naszym odkupicielem i zbawicielem. Usprawiedliwienie przez Chrystusa pozwala Bogu uznać nas za oczyszczonych z grzechów, mimo, iż do końca naszej wędrówki grzeszymy. Już w momencie kiedy uwierzyliśmy, mimo iż grzeszymy odpuszczenia naszych grzechów i win, co ma znaczenie na całą wieczność. Uwolnieni od winy i kary za grzech powołani jesteśmy do służby Bogu, dzięki Jezusowi Chrystusowi. Usprawiedliwienie jest centralną doktryną chrześcijańską, dzięki której rozumiemy co uczynił dla nas Chrystus. Zbawienie z łaski przez wiarę nie jest jedynie pustym hasłem, a żywą prawdą, która powinna być wyryta w sercu każdego chrześcijanina. Świadomość obmycia z grzechu dotyka każdego nowonarodzonego i ożywia w człowieku prawdę, iż Chrystus umarł konkretnie za tego wierzącego.

Usynowienie

8:14 Wszyscy bowiem ci, którzy są prowadzeni przez Ducha Bożego, są synami Bożymi.

8:15 Gdyż nie otrzymaliście ducha niewoli, aby znowu się bać, ale otrzymaliście Ducha usynowienia, przez którego wołamy: Abba, Ojcze!

8:16 Ten to Duch poświadcza naszemu duchowi, że jesteśmy dziećmi Bożymi.

8:17 A jeśli dziećmi, to i dziedzicami, dziedzicami Boga, a współdziedzicami Chrystusa, jeśli tylko z nim cierpimy, abyśmy też z nim byli uwielbieni.

List do Rzymian

W Chrystusie stajemy się przybranymi synami Bożymi. Usynowienie wiąże się z określonym traktowaniem, które Bóg okazuje wierzącym właśnie z tego powodu, że stali się synami Bożymi. Usynowienie wiąże się z obietnicami, które dziedziczymy w Chrystusie, ale jest także wymaganiem Ojca co do realnego odwracania się od grzechów. Bóg jako nasz Ojciec wymaga dążenia do świętości, jednak my w naszej starej naturze często dajemy się ponieść pożądliwościom. Kiedy grzeszymy czerpiąc radość z grzechów zostajemy skarceni, Bóg niczym ziemski ojciec powodowany troską,  karci nas niczym dzieci. Liczne próby spadające na nasze barki, cierpienia czy strofowanie ze strony ludzi służą nauce posłuszeństwa. Cierpienie wyrabia w nas poleganie na Bogu, gdyż w cierpieniu znacznie szybciej przyjdziemy do Boga na kolanach. Znacznie łatwiej przychodzi się do Boga, kiedy sytuacja wymyka się z naszej kontroli.  Jako synowie pokładamy pełną nadzieję w Bogu wołając Abba Ojcze na wzór Chrystusa – Abba Ojcze, niech się dzieje wola Twoja. Wiemy, iż wszystko działa dla naszego dobra i na Bożą chwałę, a nasze niedomagania są jedynie chwilą w obliczu czekającej nas wieczności.

Uświęcenie

1:1 Piotr, apostoł Jezusa Chrystusa, do wychodźców rozproszonych w Poncie, Galacji, Kapadocji, Azji i Bitynii;

1:2 Wybranych według uprzedniej wiedzy Boga Ojca, przez uświęcenie Ducha dla posłuszeństwa i pokropienia krwią Jezusa Chrystusa. Łaska i pokój niech się wam pomnożą.

I List Piotra

Uświęcenie według Pisma Świętego ma dwa wymiary. Jeden z nich obejmuje przypisanie wierzącemu świętości Chrystusa. Chrystusowa sprawiedliwość i świętość przypisana wierzącym daje pewność udziału w obietnicach i przystęp do Ojca przez Syna. Nie jesteśmy zbawieni z powodu własnej niedoskonałej świętości, ani z powodu równie niedoskonałego posłuszeństwa. Drugi wymiar uświęcenia obejmuje coraz to większe posłuszeństwo Słowu, rozmiłowanie się w tym co Boże i odwrócenie od grzechu. Człowiek staje się mieszkaniem Ducha Świętego, który działa w człowieku.  Dążenie wierzących do świętości wiąże się z umiłowaniem Prawa Bożego. Świadomość grzechu po nowym narodzeniu sprawia, iż wierzący poznając coraz lepiej Słowo zdaje sobie sprawę z wyborów jakich dokonuje. Codzienne uśmiercanie starej cielesnej natury odbywa się z zaangażowaniem naszej woli. Najczęściej proces uświęcenia człowieka trwa całe życie, prowadząc nas wąską drogą do ostatecznego celu. Dlatego Pismo jest pełne ostrzeżeń i nawoływań do tego jak mamy żyć po tym, gdy zostaliśmy odkupieni. Do czego mamy dążyć i jakie owoce wydawać. Nie jesteśmy więcej nieświadomi , uśpieni i ślepi – pogrążeni w ciemności. Mamy wszelkie możliwości, aby współpracować z Duchem Świętym dążąc do naszego uświęcenia. Może ktoś zadać pytanie- w jakim celu mamy to robić skoro zbawia nas świętość Chrystusa? Odpowiedź jest prosta

Jak posłuszne dzieci nie ulegajcie pożądliwościom, jakie władały wami wcześniej, w czasie waszej nieświadomości; Lecz jak ten, który was powołał, jest święty, tak i wy bądźcie świętymi we wszelkim waszym postępowaniu; Gdyż jest napisane: Świętymi bądźcie, bo ja jestem święty.

I List Piotra

Uświęcenie w każdym wierzącym wydaje owoce. Mogą być one różne, objawiać się w różnym czasie, jednak prawda Pisma jest taka, iż Ci którzy mają Ducha Świętego będą uświęcani w swoim życiu. Wydadzą owoc uświęcenia w odpowiednim czasie na chwałę Bożą. Co ważne, to Słowo Boże przynosi uświęcenie i nie może być ono rozpatrywane w oderwaniu od niego. Słowo przez które działa Duch staje się dla człowieka drogowskazem w drodze do świętości.

Uwielbienie

8:28 A wiemy, że wszystko współdziała dla dobra tych, którzy miłują Boga, to jest tych, którzy są powołani według postanowienia Boga.

8:29 Tych bowiem, których on przedtem znał, tych też przeznaczył, aby stali się podobni do obrazu jego Syna, żeby on był pierworodny między wieloma braćmi.

8:30 Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych też usprawiedliwił, a których usprawiedliwił, tych też uwielbił.

List do Rzymian

Uwielbienie będzie realnym wypełnieniem obietnicy dotyczącej przyszłości wierzących w Jezusie Chrystusie. Dla tych, których zbawienie zostało zapewnione przez śmierć Jezusa przygotowane jest niezniszczalne królestwo i przebywanie w Bożej obecności. Zmartwychwstanie pozwoli przemienić zgodnie z Bożą wolą nasze ciała w ciała uwielbione, pozbawione grzesznych pożądliwości, abyśmy mogli wielbić naszego Boga bezpośrednio, bez przepaści grzechu, który nas od Niego oddziela.  Biblia na wiele sposobów opisuje miejsce, w którym dopełni się uwielbienie jako niebo, Jeruzalem niebieskie, Nowe Niebo i Nową Ziemię. Możemy tylko w bardzo małym stopniu wyobrazić sobie rzeczywistość przygotowaną przez Boga dla tych, którzy Go miłują. Jednak mamy pewność, iż przerośnie to nasze wszelkie oczekiwania.

Avatar

By Przemysław Mac

Narodzony na nowo przez wiarę w Jezusa Chrystusa w 2018 roku. Mąż, ojciec, pedagog, baptysta reformowany. Pasjonat historii i chrześcijańskiej literatury. Autor publikacji oraz recenzji, współpracuje ze stroną reformowani1689. Prowadzi Chrześcijańską Społeczność Biblijną w Skołoszowie na Podkarpaciu.

2 thoughts on “Ordo Salutis – Porządek zbawienia”
  1. Krytyka oraz pytania rozwijają wiarę nasza ,bowiem bez szukania i uzasadniania wiara by skostniała i zeszła do poziomu zabobonu.Dlatego wiarę należy pogłębiać i pielęgnować a Bóg da wzrost na właściwy czas i miejsce.Pozdrawiam

Comments are closed.